عبرت بی اعتبار

آدرس من عوض شد

2005-11-25T07:21:00.000-08:00

آدرس من عوض شد لطفا ضمن تغییر لینک هایتان در این آدرس به من سر بزنید

farhadoshirin.blogfa.com

گر رود دیده و عقل و خرد و جان ، تو مرو

2005-11-23T22:44:00.000-08:00

زینب خانم یه کامنت برای یادداشت قبلی گذاشته که از خواندنش لذت بردم ببینید :لازم به ذکر است چون بعد از علامت دو نقطه و پرانتز و ویرگول و سه نقطه و غیره صفحه به هم میریزه شما با نگاه بزرگوارانه تان دونقطه را اینجا ببینید
There is no way that we change the world! but atleast, we could change ourselves. Now we have our own world and a special window which opens to a beautifull beautifull world! the place that people respect each other based on virtual valuse not the amount of cash in their pocket. Isn\'t it enough dear? say HELLO to Nasrin.
برای من که خیلی جالب و زیبا بود و اما نکته دوم که منو ذلیل کرده اینه که الان چند هفته ای هست که قالب وبلاگم میپره و بعد که قالب جدیدی معرفی میکنم میبینم که لینک ها هم پریده . دوباره چند ساعت میشینم لینک ها رو پیدا میکنم و وارد میکنم بعد که ریابلیش میکنم دوباره قالب میپره و روز از نو روزی از نو . کسی میتونه به من بگه چکار باید بکنم؟ و . این واو برای اینه که علامت سئوال جاش باقی بمونه

خوابم یا بیدارم

2005-11-23T11:33:00.000-08:00

سلام . چند روزی نبودم . یکی از انگیزه های من برای راه اندازی این وبلاگ گفتن خاطرات و نکاتی از گذشته ام بود . زمانی که دانشجو بودم و عدالت و آزادی فقط به اندازه یک لبخند از فراز دستانم فاصله داشتند و ظهر ها هیچ کس گرسنه نمیماند حتی اگر فیش نهار 25 تومانی نداشت . وقتی که در دفتر تحیم وحدت به تحکیم محبت و مودت دل سپرده بودم و فارغ از سوارکارانی که کم کم وارد آشپزخانه گرسنگی تحکیم شدند و به من هم گفتند تو گلی ! زمانی که خیال میکردم . زمانی که خواب پیامبر و حضرت مسیح را دیدم . روزهایی که در فکرراه اندازی یک گلخانه بودم با کمک بهروز که گل صادر کنیم ! شبهایی که نقشه میکشیدم شرکت تعاونی بزرگی برای تامین معاش همه بچه ها راه اندازی کنم . ساعاتی که با طاهری و طباطبائی و اجاره دار و بهروز و ژیان پناه و بهبودی و قاسمی و رضائی و زمردی و فیروزی و قبادی و صادقی و فرجی ومومنی و ... برای جلو رفتن چهار دست و پا راه افتاده بودم . و لحظاتی که کودکانه به وجد میامدم که مسیح در اطرافم تکثیر شده بود. و این شعر مال همون روزهاست . حتماٌ بخوانید و با دقت بخوانید .
درسراشیبی شب رو به افق
چشمها در خوابند
چشمه ها بیدارند
چشم من چشمه بیدار شب است
شوم شب میخواند
مثل این است که او قصه من میداند
زخمه های اندوه
روی تار دل من میرقصند
تا ته شب رفتم
و در این سیر چه ها دیدم من
مردمانی دیدم
پینه بر پیشانی
مردمانی دیدم ؛ پینه هاشان بر دست
پینه بر دست به از پینهء برپیشانی
من الاغی دیدم
که خود افساربه گردن میکرد
سر آن داد به عفریته باد
هر چه باداباد
من شغالی دیدم
تکه ای گوشت ربود از دهن بچه خویش
من سگی را دیدم
که تملق گویان خوک را میلیسید
تا به مهمانی یک لاشه رود
اشتری را دیدم
که به زیبایی خود مینازید
و کلاغی که برای دو سه بلبل میخواند
پیرمردی دیدم
عمر را میسایید
او به من میخندید
خنده ای تلخ و عجیب
من نمیدانستم که چرا میخندید
کودکی را دیدم
که سخاوت میکاشت
از سر صدق محبت میکاشت
پولهایش را دست یک بوته گل داد و گفت من نمیخواهمشان توبگیر
یک گل سرخ محبت بهتر در عوض آن را ده
من زنی را دیدم که به دور کمرش چادر همت میبست
مرد اما خفته ست نتوان گفت که مرد زن ، مرد مرد،نامرد
او به من خاک تعارف میکرد نوش جان باد گوارای وجود
ابلهی را دیدم بر فرازی میخواند
عالمی را دیدم در نشیبی پژمرد
آن یکی میدانست : این یکی میداند این یکی میدانست : آن یکی نادانست
من اسیری دیدم گرچه در بند ولی آزاده
مادری را که جوانی میداد خورد فرزندانش
پدری را که دلش سوخته بود و به خاکستر آن شعله زندگی افروخته بود
من غریبی دیدم آشنا میامد
آشنایی را نیز که به غربت میرفت
مرگ را دیدم بوسه ای کاشت به پیشانی پیری بیمار، روی او را بوسید
پیر از او میترسید
گفتمش مرگ مرا نیز ببوس گفت : جوانی
گفتم: صورتم گرچه جوان است ولی پیر دلم
درد این دل به آهنگ زبان جاری شد
درد این دل را نیز با همین موسیقی جاری اش خواهم کرد
یک نفر میبیند یک نفر نابینا هر دو اما بینا
همگی در خوابیم همگی نابینا خواب اندیشه ما سنگین است
گفت : آب را گل نکنیم گل نکردیم ولی آب به ما گل دادند
گوی دادند دریغ از میدان
گوی بی میدان را به چه کاری بندیم
همه را دیدم من تو چرا دیده از آن میبندی باز کن دیده و بنگربه حقیقت یکدم
که حقیقت این است:کسی از آن طرف پرده احساس به من میگوید
باز کن دیده خویش که تو هم خوب ندیدی ای مرد
سید حمید رضا رجائی
انجمن شعر دانشکده مدیریت و حسابداری علامه

نه آتش های ما را ترجمانی

2005-11-12T01:46:00.000-08:00

دکتر مومنی سئوال عجیبی را در وبلاگش مطرح کرده است که روز پنجشنبه من سئوال را دیدم و همان جا نوشتم که به سئوالش جواب میدم اما متاسفانه قالب وبلاگم به هم ریخت و مجبور شدم تمام پنجشنبه را با وبلاگم ور برم تا درستش کنم و حالا میخوام در مورد سئوال و وعده ای که داده بودم بنویسم . سئوال این بود که اگه جای خدا بودید چه میکردید ؟ ( این چه کردن هم ظاهراٌ معطوف به بهشت و جهنم شده است ) اما جواب اولاٌ که به قول دکتر سروش و یا بر اساس استنباط من از یکی از نوشته های ایشان در کیان ، اگر بپذیریم یکی از اسماء الله هادی است آنگاه ظهور و ثبوت این نام برای خدا مستلزم آن است که اکثریت بشر هدایت شده باشند ! و بعد از پذیرش این مطلب بدیهی است که بهشت سرشار از کسانی خواهد شد که امروز از زندگی حیوانی متعارف به قول حضرات علماء هم محروم میشوند چه رسد به کسانی که حرفی خوانده اند و کلمه ای برای گفتن دارند! فرض کن که چاخانی هم کرده باشند و نمازی را قضا کرده باشند و اساساٌ همه شریعت رسمی را به شریعتمداران و سجاده نشینان شکم گنده بخشیده باشند و ملامتیه صفت ، طریقت حیات انسانی را بر اساس فهم خویش و مبتنی بر عقل و رسول باطنی و در چهارچوب جهانشمول اخلاق برگزیده باشند و بی هیچ قیل و قال روز و شب را زمزمه کنند خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است ثانیاٌ سند حدیت ذیل را نمیدانم و صحت و سقم آن را نفی یا اثبات نمیکنم اما از بهروز شنیده ام که میگفت از کسی شنیده است اکثر اهل الجنه بله . حالا چه معنایی دارد را نمیتوانم چیزی بگویم . شاید هم صحت و اساس نداشته باشد .و در مرحله سوم قضاوت های ما در مورد آنچه فعل خدا میدانیم بر اساس بر ساخته های ذهنی محیط و خانواده و فرهنگ و سن و سال و عوامل مختلفی شکل گرفته اند . دکتر آقاجری در مصاحبه ای اخیراٌ گفته است عوام در واقع با تمثیل و تجسم امور فهم میکنند حتی مسائل دینی را . یک فیلسوف از طریق برهان عقلی و سلوک عقلی مسائلی نظیر خدا ، بهشت ، جهنم و معاد را برای خودش تبیین میکند و متکلمان و فقها با خطابه و بیان ! و بر این اساس هم ،از قول دکتر عابدی سه گفتمان برهان ، عرفان و بیان را ارائه میکند . البته طبیعی است عامی در حد عامی همان تجسمی گراست اما بالاتر که بیاید به عرفان و شاید طریقت که عام و بی قید و بند و تشریفات فقهی و عقلی خواص است میرسد : هیچ آدابی و ترتیبی مجو . مطلب بعد اینست که در قرآن موارد معدودی و در مورد عده خاصی از عبارت فیها خالدون که مرجع ضمیر ها در فیها به جهنم برگردد استفاده شده است و شامل انسانهای معمولی و متعارف چنین تهدیدی نیست و به فرض که کسی در این دنیا خبط و اشتباهی بکند قرار نیست در آن دنیا به دست سعید امامی یا سپهبد نصیری داده شود و اتفاقاٌ اگر گروهی شامل فیها خالدون شوند شکنجه گران ، قضات و همه کسانی هستند که ظالملنه بر انسانها حکم میرانند و حق الناس را در قبال پول و پاداش و ارتقاء شغلی و ... بر عهده میگیرند نه ما که همواره حقوق مان پامال آنان بوده است . نتیجه کلی اینکه من از روش اکثر اهل الجنه بله به بهشت میروم و شما ها هم هرکدام از مسیر دیگری میایید. ولی از من به شما نصیحت که این مسیر بلاهت را از دست ندهید که یک اکازیون واقعی . است یک مطلب برای تفکر هم اینکه سه نفری را که در بالا میبینید هر کدام مبتنی بر گفتمانی به بهشت میروند .آقای طاهری مسیحا دم مشهور به حاجی از روش خیلی سخت برهانی و منهم که گفتم از راه میان بر و بله بازی که شریعتی هم گفته تا میتوانی خر باش تا خوش باشی و در حال تمرینم و بهروز هم فکر کنم بر مبنای قطر شکم کارش به سجاده نشینی بکشد . .

از منابع کارشناسی ارشد علوم ارتباطات یارب چه توان گفت مطول و چنان خفت

2005-11-05T22:24:00.000-08:00

سلام . بعضی از دوستان فکر می کنن که چون من در رابطه با مدرک کارشناسی ارشد دچار زیان مالی شده ام پس حتماٌ خبره کارم نه بابا قصه کارشناسی ارشد قبول شدن ما که شهره خاص ( و نه عام ، البته حالا که دارم اعلام عمومی هم میکنم) میباشد . به قول دوستی " برو بابا کارشناسی ارشد ارتباطات که چیزی نیست حتی فرهادم قبول میشه !اما چون سپیده خانم فکر میکنه من حالیمه توی ذوقش نمیزنم باشه منابع را به صورت تفصیلی از اینجا بردارید اما توضیح ویژه اینکه کتابهای دکتر معتمد نژاد و سیر مطبوعات مولانا و آئین نگارش دکتر بدیعی و روابط بین الملل دکتر خانیکی و مطالب مجله رسانه به ویژه شماره چند سال پیش تحت عنوان ویژه نامه آموزشی و خلاصه جزوات اساتید درجه یک دانشگاه علامه . برای آمار هم کتاب سال چهارم دبیرستان رشته علوم انسانی و اگر فرصت و حوصله داشتید کند و کاوها را که فکر کنم بهروز داره مورد استفاده قرار بدید و در مورد تاریخ هم کتاب تاریخ بین الملل سال چهارم دبیرستان به اضافه صفحه اخبار خارجی یکی از روزنامه ها که البته مرتب تهیه شود کافی است و اگر روزنامه اصلاح طلب باشد مکروه میباشد و احوط آن است که جام جم باشد . از شعار رسالت کیهان روزنامه طالبان اجتناب کنید و انشاالله موفق می شوید . جهت اطمینان قلبی بد نیست که روزنامه صبح امروز اگر دارید به چهار قسمت تقسیم کنید و در چهار گوشه اتاق زیر قالی بگذارید و در لابلای روزنامه جامعه هم قاروره بچه نابالغ بپاشد و سپس آنرا در پشت بام بگذارد تا باد آنرا ببرد . هفت شب هم در سال آتی که من به تهران میآیم شام با سالاد و ترشی زنجانی فراهم کند . در حق پدر و مادرت نیکی کن . زن قد بلند و عینکی که فوق لیسانس مدیریت از دانشگاه علامه گرفته است ممکن است در زندگیت وارد شود لذا برای شوهرت یک نگهبان بگمار . هفت بار به مانیتور همین حالا فوت کن . والسلام تمت کلام

تقصیری ندارند

2005-11-04T19:54:00.001-08:00

دیدند جز این در کمان تیری ندارند
گفتند مامورند و تقصیری ندارند
سرهایمان را هدیه شان کردیم افسوس
از خون اهل شهر ما سیری ندارند
گویی سفیر آتش از دامان گذشته ست
زنهای پستان سوخته شیری ندارند
اینجا سحر هر روز درد بی خروسی است
ناقوس های مرده تاثیری ندارند
آنقدر گفتم تا زبانم مو در آورد
اما خدایان قصد تغییری ندارند
درد من اینها بود اهل قریه گفتند
دیگر غزل های تو تصویری ندارد

به نقل از شاعر جوان کرمانشاهی
محسن امیدی

تقصیری ندارند

2005-11-04T19:54:00.000-08:00

به نقل از شاعر جوان کرمانشاهی
محسن امیدی

دزد باید خوب باشد

2005-11-02T21:55:00.000-08:00

این مطلب را دزدیده ام ، خیلی قشنگند و دوست داشتنی ، البته راستش اینه که از وبلاگ کاوه ثروتی برداشتم و آوردمش . کاوه همون پسر بوریست که در دانشگاه شریف درس میخواند . خیلی پر تلاطم بود به ویژه در سال 75 و دعوای جلوی دانشگاه امیر کبیر در روز معلم و قضیه دار آوردن انصار حزب الله برای سروش و سخنرانی سروش از پشت موبایل و .... هی روزگار! : ببینید
مرگ تدریجی ما آغاز خواهد شد
اگر سفر نکنیم
اگر مطالعه نکنیم
اگر به خودمان بها ندهیم
و اگر به صدای زندگی گوش فرا ندهیم
مرگ تدریجی ما آغاز خواهد شد
اگر بنده عادت های خویش شویم
و هر روز یک مسیر را بپیمائیم
اگر دچار روزمرگی شویم
اگر تغییری در رنگ لباس خویش ندهیم
و یابا کسانی که نمی شناسیمشان سر صحبت را باز نکنیم
مرگ تدریجی ما آغاز خواهد شد
اگر احساسات خود را ابراز نکنیم
همان احساسات سرکشی که موجب درخشش چشمان ما می شود و دل را به تپش در می آورد
بیائید زندگی را امروز آغاز کنیم
بیائیدامروز خطر کنیم
و اجازه ندهیم که دچار مرگ تدریجی شویم
بیائید شاد بودن را فراموش نکنیم.
(پابلو نرودا)

یاد باد آن روزگاران یاد باد

2005-10-31T23:33:00.000-08:00

سلام . مطلبی را که در مورد راه اندازی اون مجموعه دوستانه نوشته بودم دو سه تا بیشتر کامنت نداره ! یعنی راه اندازیش اهمیتی نداره ؟

خویش را باور کن

2005-10-28T20:32:00.000-07:00

خویش را باور کن
هیچ کس جز تو نخواهد آمد
هیچ کس بر در این خانه نخواهد کوبید
شعلهء روشن این خانه تو باید باشی
هیچ کس چون تو نخواهد تابید
سرو آزاده این باغ تو باید باشی
هیچ کس چون تو نخواهد روئید
باز کن پنجره صبح آمده است
در این خانه رخوت بگشای
باز هم منتظری ؟
هیچ کس بر در این خانه نخواهد کوبید
و نمیگوید برخیز
که صبح آمده است ] بهار آمده است
خانه خلوت تر از آنست که میپنداری
سایه سنگین تر از آنست که میپنداری
داغ دیرین تر از آنست که میپنداری
باغ غمگین تر از آنست که میپنداری
ریشه ها میگویند ما توانا تر از آنیم که میپنداری
نازنین ، نازنین
داس بی دسته ما سال ها خرمن نارسته بذری را چید
که به دست پدران ما
بر خاک نریخت
کودکان فردا
خرمن کشته امروز تو را میجویند
خواب و خاموشی امروز تو را
درحضور تاریخ
در نگاه فردا
هیچ کس بر تو نخواهد بخشید
اسب اندیشه خود را زین کن
تک سوار سحر جاده تو باید باشی
و خدا میداند
که خدا میخواهد
که خود آئی باشی
بر پهنه خاک
باز کن پنجره ، صبح آمده است
در این خانه رخوت بگشای
باز هم منتظری ؟
هیچ کس بر در این خانه نخواهد کوبید
و نمیگوید بر خیز که صبح آمده است
که بهار آمده است
تو بهاری آری
خویش را باور کن.

دوست میدارم ترا

2005-10-27T02:56:00.000-07:00

سلام دوباره

فقدان غمبار مردی که قهرمان همه قصه های عدالت و آزادی در تاریخ بشر است را یاد آوری میکنم و شما را به خواندن دوباره غزل بی همتای استاد شهریار فرا میخوانم : علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را ؟ مطلب دیگر پیدا کردن کاوه ثروتی بود که کامنتی در یکی از مطالبم گذاشته بود و وقتی سایتش رو باز کردم و عکسهای افطاریش به بچه های هم دانشگاهی و البته هم فکرش رو دیدم که مرتضی و مجید و روح الله و ... را دیدم حالت نوستالژیکی بهم دست داد . لینک سایت کاوه را هم اضافه کردم . نکته ایکه ضروری میدانم یاد آوری کنم این است که اغلب دوستانی که در این صفحه به آنها لینک داده ام ( به جز بچه های خوب کرمانشاهی ) دوستانی اند که در حال و هوای سالهای 75 تا 81 با هم دمخور بودیم . علیرغم اختلافات جزئی در روحیات و اخلاقیات و حتی مسائل سیاسی و فکری اشتراکات عمیق و غیر قابل انکاری در مشی و مشرب اعتقادی و اندیشه ای و بعد سیاسی داشتیم . سلامت نفس و قابلیت اعتمادی که این مجموعه برای خود ایجاد کرد ، موجب شد که روزی در پارک طالقانی قراری برای ایجاد یک تشکل مجازی و دوستانه که هیچ کارکرد سیاسی و فکری خاصی برای آن تعریف نشود راه اندازی کنیم که پیشتر همانگونه که دوستان میدانند نشد . با دیدن سایت کاوه و جمع شدن دوستانه اشان با همسران و بچه هایشان و یاد آوری میهمانی افطاری حسین مومنی در رمضان پارسال و احتمالاٌ رمضان امسال توسط فرزین قبادی به ذهنم رسید که چه خوب میشه اگه اون گروه را راه اندازی کنیم اما این بار در اینترنت . حالا راهکارش چی باشه کار فکری همه ماست که پیشنهاد بدیم و چکش کاریش کنیم . مثلاٌ ابتدائی ترین راهش راه انداختن یک وبلاگ دسته جمعی است . همان که تحت عنوان حکایت ما بهش لینک داده ام . یا لینک دادن همه بچه ها به هم یا روشهای دیگر . به مسئله فکر کنید و نظر بدید .

Do it your self

2005-10-22T02:47:00.000-07:00

اول اینکه مطلب وارش ( وبلاگ فوق العاده آسیه امینی ) رابخوانید و کمی از زهر تلخ آن مسرور و خندان شوید . از جنس همان خنده هایی که از گریه غم انگیزترند . و ثانیاٌ آقای میر دامادی عزیز تحول و تغییر علامت آدم بودن و آدم ماندن است و تردید نکن که من در آدمیت عده کمی تردید ندارم و یکی از آنها توئی و اگر از آن لحن استفاده کردم بیشتر مزاح مد نظرم بوده و به یاد آوردن خاطرات روزهای گذشته و اشتهار پیشینت نه اینکه باورم را گفته باشم . همان روزگار هم اگر در یاد داشته باشی من و تو در یک موضع بودیم حالا چه اسمش فقهی باشد یا عقلی ! و طبیعیست با آنچه که در وبلاگت مینویسی یا در اورکات و گزگ و ... از تو میبینم بسیار متعالی تر از دیروزی . اما در دفاع از خاتمی مطلبی خواهم نوشت ولی مختصر اینکه خاتمی بسیار مورد علاقه و محبت من است نه از باب ریاست جمهوریش که معیشت من هنوز تحت الشعاع همین 8 سال حکومتش مضیق است وهیچ عایدی مالی برای من نداشته است اما به یکی از رویاهای انسانی من جامه پوشانید که مفصل تر خواهم گفت و سوماٌ شعری در وبلاگی دیده ام که ذکرش را لطیف میدانم و البته تاکید میکنم که هیچ ربطی به مسائل بالا ندارد

هر کس بد ما به خلق گوید

ما سینه به غم نمی خراشیم

ما خوبی او به خلق گوئیم

تا هر دودروغ گفته باشیم

مدتی این مثنوی تاخیر فتاد

2005-10-20T01:18:00.000-07:00

مطلب دیروزم هنوز لود نشده . نوشته بودم که پس از مدتی دوباره شروع خواهم کرد برای آقای میردامادی فقه پیشه هم که پی اچ دی سوربن هم ادبیات تحکم آمیز صدور احکام را از او نستانده است خط و نشان کشیده بودم که در مورد نظرش جوابیه خواهم نوشت که گفته خاتمی دمده شده است . اما امروز هم مطلب جالبی پیدا کردم که خواندنش را برای بچه های توصیه و پیشنهاد میکنم

سلام

2005-10-19T02:07:00.000-07:00

مدتی بود که سیستم خراب شده بود. فعلاٌ بهتره ! پس مینویسم . آقای میردامادی حاضر باشه تا جوابش رو در مورد دمده شدن ( یا نشدن خاتمی بنویسم ) برای بقیه هم حرفهایی دارم از فردا شروع میکنم

آقای خاتمی تولدت مبارک

2005-10-12T20:59:00.000-07:00

امروزپنجشنبه بیست ویکم مهرماه روزتولد آقای خاتمی میباشد . من از طرف خودم وتمامی کسانی که این خاطره خوب اخلاق در قدرت ، مهربانی با مردم ، لشتیاق سوزان جوانی ام را دوست میدارند وبرای او احترام قائلند این روز قشنگ را به او وخانواده ی محترمش تبریک میگویم . من نمیدانستم که تولد و طلوع این همه خوبی و متانت آمیخته به دانش و معرفت چه زمانی است تا دیروز که خانم چاووشیان زنگ زد و ... شاد باشید

غصه در آن دل بود کز هوس او تهيست

2005-10-12T00:06:00.000-07:00

اگه بگم شايد بخنديد و شايد تاسف بخوريد ! ويندوزم بهم ريخت . منم حال نداشتم باهاش ور برم . يه ويندوز ديگه رو سيستم نصب کردم و همين نه کارت صدا و نه هيچ چيز ديگه ای روش سوار نکردم . حتی فونت سيستم رو هنوز فارسی نکردم . بعد از دو روز اومدم ببينم چه خبره ! علی صادقی زنگ زد و گفت ماجرای وزير جديد علوم و سوتی هاشو تو وبلاگ ميردامادی ( همين لينک سراج الدين ميردامادی ) ببين و بخند و خودش يکی از اون خنده های دهشتناک و پر عظمتش رو سر داد . منم خوندم و خوشم اومد . حيف بود از خودم مطلب بنويسم و شما اونو نخونيد . اما تاسف برا چی ؟ چون هنوز یونیکد ويندوزم رو فعال نکردم و اومدم توی صفحه کامنت خانم ژيان پناه مينويسم و کپی ميکنم تو صفحه کومپوس وبلاگم . خانم ژيان پناه ببخشيد . نظرتم خونديم ! و لذت برديم . چه عجب تحويل گرفتی خانوم ! و ...

آمد بهار خرم و آمد رسول یار

2005-10-08T22:49:00.000-07:00

سلام یکی از دوستان که لینکش همین پائین هست به اسم امیر بابائی میل فرستاده که اون جمله ملکیان رو برام میل کن . حیفم آمد که جمله رو فقط برای او بنویسم و لذت خوندنش رو از دیگران بگیرم . مصطفی ملکیان گفته بود : من نه نگران دین هستم ، نه نگران سنت و نه نگران مدرنیته و یا هر چیز دیگر . من نگران انسانهای گوشت و پوست و استخوا ن داری هستم که می آیند و رنج میبرند و میروند و اعتقاد دارم باید از هر وسیله ای چه از راه دین ، عرفان ، موسیقی و یا سنت از رنجها و تالمات آنان کاست . مطلب را از بهروز گرفتم دقیقاٌ دو سه روز قبل از اینکه بریم ورزشگاه امجدیه سخنرانی آقای خاتمی در خرداد سال 80 و یادش بخیر اون روزا! در ضمن عکسی رو که سایت فارس نیوز از مانور برخورد با اغتشاش گران منتشر کرده ببینید و رنج ببرید تا بدانید چرا گفتم یادش به خیر

تصور کن .... تصور

2005-10-06T01:41:00.000-07:00

تصور کن اگه حتی تصور کردنش سخته!

جهانی که هر انسانی تو اون خوشبخته خوشبخته!

جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نیست!

جواب هم‌صدایی‌ها پلیس ضد شورش نیست!

نه بمب هسته‌ای داره، نه بمب‌افکن نه خمپاره!

دیگه هیچ بچه‌ای پاشو روی مین جا نمی‌زاره!

همه آزاده آزادن، همه بی‌درد بی‌دردن!

تو روزنامه نمی‌خونی، نهنگا خودکشی کردن!

جهانی را تصور کن، بدون نفرت و باروت!

بدون ظلم خود کامه، بدون وحشت و تابوت!

جهانی را تصور کن، پر از لبخند و آزادی!

لبالب از گل و بوسه، پر از تکرار آبادی!

تصور کن اگه حتی تصور کردنش جرمه

اگه با بردن اسمش گلوت پر میشه پر از سرمه!

تصور کن جهانی را که توش زندان يه افسانه‌س!

تمام جنگای دنیا، شدن مشمول آتش‌بس!

کسی آقای عالم نیست، برابر با هم‌اند مردم!

دیگه سهم هر انسانِ تن هر دونه‌ی گندم!

بدون مرزو محدوده، وطن یعنی همه دنیا!

تصور کن تو می‌تونی بشی تعبیر این رویا!

از عشق و فرشتگی

2005-10-04T01:02:00.000-07:00

فرشته از جنس ماده که نیست ! خب چطوری فرشتگی کند؟ من فکر میکنم فرشتگی ایجاد صفت ها و خصلتهاییست که در خارج از مدار زمین معنا دارند و در دنیای مادی بی اعتبارند . فرشته باید وقت و جوانی و پول وعشق و محبت و توجه ... خودش را به دیگری بدهد و الا بخشش بخشی از آنها که اسم بردم کار بسیاری از دیوها و آدمها هم میتواند باشد !
فرهاد

چرا شکفته نباشی؟ چو برگ می لرزی؟

2005-09-27T21:46:00.000-07:00

سلام
اول اینکه سیستم وبلاگ ها کمی اذیت کننده شده اند مثلاٌ وبلاگ آقای میردامادی . من هر چقدر سعی میکنم کامنت براش بذارم ، نمیشه و مطمئنم که به کامنتها توجه کافی خواهد کرد از طرف دیگه وبلاگ خانم ژیان پناه کامنت میگیره اما مثل اینکه به دست زینب خانم نمیرسونه ! همینطور وبلاگ طیبه خانم اینقدر کامنت خورش ملسه که ایشان فرصت نمیکنه بین این همه تقی و نقی منو ببینه !
نکته بعدی من اگه متنی رو هم ننویسم فکر میکنم وبلاگم در خور اعتناست چون تا 40 سال آینده شما با دیدن تیتر های مطالب من به اندازه کافی با اشعار مولوی آشنا میشید

و سوم اینکه از همه شما دعوت میکنم که به کرمانشاه بیلیید و علاوه بر تاق بستان و غار قوری قلعه ( بزرگترین غار آبی آسیا) و تکیه معاون و ... از بیستون با شکوه هم دیدن کنید و برای آشنایی شما با ابهت این کوه باستانی و مقدس که دفینه عشق ایرانی است جمله از داریوش هخامنشی می آورم که بیانگر خیلی چیزهاست البته " هر کسی بر حسب فهم گمانی دارد " وجمله : داریوش شاه گوید : تو که از این پس شاه خواهی بود ، خود را به شدت از دروغ بپای ! مردی که دروغ زن باشد او را سخت کیفر بده داریوش شاه گوید : از آن جهت اهورا مزدا مرا یاری کرد که دروغگو نبودم . تبهکار نبودم . نه من و نه دودمانم . به راستی رفتار کردم نه به ضعیف و نه به توانا زور نورزیدم . مردی که با دودمان همراهی کرد او را نیک نواختم . آنکه زیان رسانید او را سخت کیفر دادم . داریوش شاه گوید : آنکه اهورا مزدا را بپرستد تا هنگامی که توانایی دارد چه زنده و چه مرده شادی از آن او خواهد بود

بشوی ای عقل دست خویش از من

2005-09-25T23:42:00.000-07:00

وبلگ نازخاتون دو سه مطلب فوق العاده تو صفحه اش هست که اگر زود سری نزنید و نخونید حق ندارید خودتونو اکتیویست سیاسی در ایران یا عاشق همسرتون بدونید! و

عمر بر امید فردا میرود

2005-09-24T00:43:00.000-07:00

از تهران برگشته ام و تازه الان فرصت کرده ام کانکت شوم اما برای امروز مطلبی در مورد ان . جی . او .ها می آورم با عنوان
معماران فردای بهتر

‌
جامعه امروزما، از هم گسيخته، از خويش گسسته و به جهان پيوسته است. گسيختگي مردم از نظام اجتماعي و فرهنگي خويش و گسست از سنت است و پيوستگي آن با نظم نوين حاضر در جهان طي قرون متأخر است. اما نه گسستگي چنان شدت و حدتي دارد كه خيال آسوده‌اي از بابت حاكميت مدرنيته‌يافته باشيم و نه پيوستگي چنان استحكامي دارد كه سنت را در درون حوزه‌ها يا كتابخانه‌ها جستجو كنيم. مناسبات مدني ما نه چنان برآمده از فرهنگ تاريخي و جغرافيائي‌مان است كه خلوص ديني و ملي را در آن بيابيم و نه آنقدر مفروج با فرهنگ و تمدن غرب است كه يكپارچه و تكرنگ باشد. بخشي اين است و بخشي آن است و بخشهايي نه اين است و نه آن، همانطور كه مشرب فكري ما نه يوناني است و عقلاني، نه عربي است و وحياني، نه هندي است و روحاني و نه . . . !
در ظرف اجتماعي ايران، بسياري از فرهنگها و تمدنها باريده‌اند و بسيار از آنها نيز جام شكسته‌اند.
مدرنيته انرژي انساني نهفته در جان آدميان غربي است كه در پس ارسطو فرو مانده بود و در لابه‌لاي حوادث متعدد رنسانس و رفرميسم راه خود را به ميان توده مردم گشود و در انقلابهاي اروپايي و آمريكاي شمالي خصلت جهانشمول يافت. امواج پرقدرت مدرنيته همه اضلاع و زواياي فرهنگها و تمدنهاي ديگر را درهم نورديد تا جايي كه دفاع از سنت،‌محتاج ابزارهاي مدرن و دستاوردهاي مدرنيته شد. اگرچه در مورد حال و آينده بشر در سطح كلان و در بلند مدت بحث و نظر بسيار است اما در حوزه عمل و كوتاه مدت ترديدي نيست كه مدرنيته مسلط و قاهر است و نه تنها حيات ما را تحت تأثير قرار مي‌دهد بلكه قالب و محتواي آن را نيز خود مي‌سازد .
هويت خود بودن است و خويشتن ماندن. بقاء هرموجود و اساس تعريف آن به هويت اوست. نازل‌ترين سطح هويت، داشتن نام و نشان و ظاهر خاص است و هرچه به رفعت هويت بيافزاييم،‌مشخصه‌ها و ويژگيهاي ديگري به آن افزوده مي‌شودكه باورها، رفتارها، هنجارها، نگرشها، نژاد، طبقه اجتماعي، زبان، مذهب و . . . از آن جمله‌اند. در نظام مبتني برسنت هويتهاي مجموعه‌هاي معيني از انسانها در تقابل جمعي با هويت ديگر مجموعه‌هاي انساني قرار دارند. مثلاً مجموعه شيعيان پاكستاني يك هويت جمعي است كه در مقابل آن وهابيون پاكستاني قرار دارند و يا هزاره‌هاي افغان در مقابل تاجيكها نوعي انسجام و وحدت و معناي ويژه‌اي مي‌يابند. در حاليكه در دوران مدرن هرفرد و يا در نهايت هرگروه و سازمان، واحد هويت تلقي مي‌شود. نقش سازمانها در دوران مدرن به عنوان ابزار تضايف و برهم‌افزائي توان انسانهاو سازماندهي همه تواناييهاي ايشان تا آنجاست كه دوران مدرن دنيا را به جنگل سازمانها تبديل كرده است. در زمينه هويت انسانها نيز، امروزه سازمانهاي مختلفي فعاليت مي‌كنند اما جمع‌بندي تجربه‌هاي متعدد در جهان و ايران بيانگر آن است كه بدترين و ناكارآمدترين سازمانهايي كه براي برسازي يا بقاي هويت انسانها فعال‌اند سازمانهاي دولتي‌اند و در مقابل مؤثرترين فعالين اين حوزه نه بخش خصوصي كه سازمانهايي با اعضاي داوطلب و خودجوش مي‌باشند.
چندسالي است كه كلمه ان . جی اويا سازمان غيردولتي وارد فرهنگ و ادبيات عمومي كشور ما شده است اما اندك شمارند كساني كه در مورد اين پديده نوين اجتماعي ذهنيت و اطلاعات متناسب با اهميت اين مهم داشته باشند . البته موضوع مورد توجه در اين نوشتار هم بسط اين مفهوم نيست، اما براي اداي مقصود منظور در اين مقاله لازم است به اين مفهوم اشاره شود. سازمانهاي غيردولتي،مجموعه‌اي از افراد داوطلب‌اند كه براي هدفي واحد و معين گرد هم آمده‌اند كه سياسي يا انتفاعي نيست و مطابق اساسنامه‌اي كه در چارچوب قوانين مي‌باشد،‌فعاليت مي‌نمايند. اشتغال،‌مسكن، اردواج، اوقات فراغت،‌فرهنگ، هنر،‌دين، ورزش، محيط زيست، گردشگري و . . . از جمله موضوعاتي مي‌باشند كه مورد علاقه ان . جی . او مي‌باشد. آنچه كه در برآيند اين موضوعات ديده مي‌شودهويت است. خرده فرهنگ محلي،‌فرهنگي ملي و نيز فرهنگ منطقه‌اي از جمله عوامل مؤثر در موضوعات ذكر شده مي‌باشند. بديهي است هرگروه و سازماني در اجراي موضوع مورد توجه خويش بيش از هرچيز تحت تأثير آموزشهاي نخستيني است كه در خانواده،‌مدرسه و اجتماع ديده است و براين اساس كيفيت رفتارهاي سازماني در سازمان غيردولتي ايراني و آمريكايي تفاوتهايي در حد تفاوتهاي همان آموزشها دارد. اگرچه در نگاه نخست ممكن است شباهتهاي متعددي در اين سازمانها به دليل خصلت يونيورسال وجهانشمول سازمانهاي غيردولتي مشاهده كنيم.
سازمان ملي جوانان در كشور ما متولي حمايت و نظارت بر سازمانهاي غيردولتي ويژه جوانان كه اعضاي آنها بين چهارده تا بیست و نه سال سن داشته باشند مي‌باشدو بديهي است در صورت انسجام درست و دقيق اين رسالت و مساعدت نهادها و سازمانهاي دولتي، اين تشكلهاي داوطلبانه مي‌توانند بهترين بنيادهاي فرهنگي حافظ فرهنگ و تمدن در جامعه ما باشند. اگر در رفتار و گفتار بعضي از اين تشكلها خامي و يا هنجار شكني ديده شود، به صورت منطقي بايد به حساب هزينه تمرين مشاركت جوانان در امور مهمي همچون تصميم‌سازي، تصميم‌گيري و اجراي پروژه‌هايي كه در سابقه فرهنگي ما موجود نبوده است، گذارده شود. اگر جواناني كه به جاي گذران ساعات عمر در خيابانهاي شهر، در مجموعه سازمانهاي غيردولتي اقدام به برپايي كلاسهاي آموزشي يا پرورشي، اردوهاي تفريحي، مطالعه و پژوهش، ورزش يا توجه به محيط زيست امثال اين امور مي‌كنند مورد توجه صاحبنظران،‌انديشمندان،‌سياستگزاران، مديران و در نهايت همه نخبگان جامعه قرار گيرند ترديدي نيست كه معماران فرداي بهتر جامعه با مجموعه‌اي از تجربه و اندوخته‌اي از توانمنديهاي كم‌نظير وارد اجتماع مي‌شوند و سرمايه‌اي كم‌نظير براي توسعه فرهنگي، اجتماعي، اقتصادي و سياسي ايران خواهند بود.
‌

خدانگهدار

2005-09-15T01:47:00.000-07:00

سلام دوباره
بچه ها من برای شرکت در یک کارگاه آموزشی در حوزه حقوق زنان تا چهارشنبه هفته بعد نیستم .
خداحافظ

به خدا کز غم عشقت نگریزم ، نگریزم

2005-09-09T21:51:00.000-07:00

آســــــمان تخته و انجم بودش مهره نرد
کعبـتینش مه و خورشـید، فلک نراد است
با چنین تخته و آن انجم واین کهنه حریف
چشــم بردت نبود سعی تو بی بنیاد است
شرط در آمد کار است نه در دانش و علم
ذال گــــر نیک نشیند همه کس نراد است

همه خفتند و من دلشده را خواب نبرد

2005-09-07T22:50:00.000-07:00

مصاحبه ای در یکی از نشریات هفتگی کرمانشاه در مورد نابسامانی وضعیت تبلیغات در شهر کردم . پس از انتشار این مصاحبه جنجالی به پا شده که نگو و نپرس ! نکته جالب اینکه هر جمله اش موافقی دارد و مخالفی . اما آتش مخالفت تیز تر است از آن رو که اگر یک نفر با 30 درصد آن موافق است 70 درصد باقیمانده را مخالفت میکند . مهمترین نکته این مبحث آن است که اگر موافق است به این دلیل موافق است که بخشی از آنچه را که در نهان دارد اما به هر دلیل امکان ابراز آن را ندارد در آن سطور میبیند و اگر مخالف است ، به این جهت مخالف است که تردید دارد که آیا خود او هم مشمول حکم میشود یا خیر ! نتیجه اینکه یکی آنرا تند و خارج از چهارچوب ادب مبداند و دیگری آنرا غیر مودبانه نمی داند اما قائل است که این مباحث اختلافات درون خانوادگیست و بهتر بود خودما دور هم جمع میشدیم و مسائل را حل میکردیم . خانمی که موقعیت او اقتضا میکند با نوشته و مصاحبه و انتقاد و پیشنهاد غریبه نباشد مصاحبه را دلیل مهم شدن میداند و میگوید فکر کردی خیلی مهم شده ای ضمن اینکه جوابت را هم نمیدهم چون مهمتر میشی ! خیلی برایم مایه تاسف است نه از آنرو که فشار فوق العاده ای را بر من میآورند بلکه از آن رو که یک مصاحبه این چنین عده ای را سراسیمه کرده است . در حالیکه این امکان برای همه هست که مصاحبه کنند ، افکارشان را در معرض قضاوت دیگران قرار دهند و نقد کنند و نقد شوند اما ترجیح میدهند در گوشی به بیان انتقاد یا ایراداتی که عموماٌ نشات گرفته از پندارهای خوشان است بپردازند . مولوی چه خوش سروده است
هر کسی از ظن خود شد یار من
و دیگری گفته است
هر کسی بر حسب فهم گمانی دارد

در دو چشم من نشین ای آنکه از من" من" تری

2005-09-04T21:08:00.000-07:00

همراه وهم راه پنجشنبه 28/8/1383 و یکشنبه 7/6/1384
1. یکی از اشتباهاتی که بر اثر بی تجربگی ممکن است در مسیر زندگیمان مرتکب شویم ؛ عدم تفکیک بین همراه و هم راه است . براثر این خطا توقعاتی از انسانهای پیرامون خود خواهیم داشت که نه تنها درست و صحیح نیست بلکه غلط و گاه شنیع و قبیح است . مهمترین کسی که در این میان ممکن است موضوع این اشتباه باشد همسر است ! همسر ، اگر سری برابر ما دارد که خود همراه است اما مشکل اینجاست که تقریباٌ هیچ همسری هم سر نیست و این نوشتار به بیان همین مطلب میپردازد .
2. اسطوره ای در یونان باستان بوده که مضمون آن این است که : "در ابتدای آفرینش انسان زن و مرد یکپارچه و متصل خلق شدند و از پشت به هم چسبیده بودند . ( و شاید به همین دلیل که از پشت سر شباهت زن و مرد بیشتر است این قصه ساخته و پرداخته شده است ) پس از گناه اولیه یا نافرمانی و خشم خدا یا خدایان انسان به دو نیم تقسیم شد و بعد انسانهای نیمه که به صورت مرد و زن در آمده بودند بر زمین پاشیده شدند و پخش شدند . همه این انسانهای ناقص در طول حیات خود باید به دنبال نیمه دیگر خود باشند اما به دلایل مختلف و از جمله غفلت یا تغافل بسیارند کسانی که بیخیال جستجوی نیمه خاص خود هستند و البته در نهایت خوشبختی زندگی زمینی در یافتن نیمه اصلی خود و اتحاد اجزاء جدا شده از یکدیگر است ."
3. اسطوره ها از جنس افسانه و داستانند با این تفاوت که در نزد پیشینیان ما ( انسانها ) رسانه ای آموزشی جهت انتقال مفاهیم اساسی زندگی محسوب میشده اند و اکنون نیز در میتولوژی بقای ارزشهای انسانی و مفاهیم متعالی را در درک و انتقال این اسطوره ها میدانند .
4. انسانها اعم از زن و مرد ناچار از زندگی اجتماعی اند و ابتدائی ترین و در عین حال اساسی ترین شکل اجتماعی شدن که رمز مانایی نسل انسان نیز هست تشکیل خانواده ایست که کارکردهای مختلفی را در جامعه به عهده میگیرد : کنترل رفتارهای عاطفی زن و مرد ، ایجاد فضای امن برای رفتارهای جنسی ، برقراری اتحاد اقتصادی ، حفظ و انتقال فرهنگ و تمدن و ارزشها و باورهایی که زیر مجموعه همین مقولاتند اگر چه از دیدگاه عده ای اساسی تر محسوب شوند ، بر پایی نظامهای سیاسی و ... و در این میان بسیاری از این مفاهیم در بسته بندیهای خاصی ارائه میشوند که گاه مصرف کنندگان و حتی تولید کنندگان نیز از محتوای اصلی آن غافل میشوند ؛ تردید نیست زندگیهایی در اطراف خود سراغ داریم که هیچ انتقال فرهنگی در آنها اتفاق نمی افتد و آب هم از آب تکان نمیخورد ! و یا زندگیهایی که در نظام سیاسی حاکم یا آلترناتیو نه حضور دارند و نه اثری میگذارند . همچنین سایر مولفه ها اما نکته جالب اینکه وقتی گفتمان غالب بر حیات اجتماعی انسانها تعریف و تبلیغ میشود همه میکوشند تا خود را در زیر چتر آن گفتمان مسیطر و مسلط قرار دهند و در دفاع از خود به چنبره متعفن "خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو " پناه ببرند . بالاخره در یک نظام اجتماعی فاسد و بد متفکر و نویسنده و شاعر و موسیقی دان و ...( اساساٌ آنانکه در قالب روشنفکر جا میشوند !) دچار مشکل میشود والا قصاب و نجار و بقال و ... در مسیر روتین خود دچار معضل جدی نمیشوند . بر همین معنا در یک نظام اجتماعی که هژمونی و گفتمان غالب آن خانواده دوستی است اراذل و اوباش هم به دنبال یک دختر نجیب میگردنند و اگر چه در قبل و پس از ازدواج برای زنان و دختران دیگر پرپر میزنند ! ( اما روشنفکران در صدد باز تعریف زن و نجابت و ... میافتند و البته همین امر موجب سرگشتگی و واماندگی متعارف آنها میشود ! )و زن و دختر نجیب زمانی تحت عنوان متعلقه و خانه و خانم بچه ها و ... نامیده میشده است و در گفتمان امروزی همسر ! اینکه اصلاٌ سری و سامانی برای او قائل و متصور میشویم نکته اصلی و جان کلام است ! توضیح بیشتر را در قالب مثال دیگری میآورم ، دقت کنید : کارکرد اصلی زن در رفتار اجتماعی امروز و دیروز ما چیست ؟ اول زاییدن ، دوم پختن و شستن ، سوم افه در مدلهای مختلف و متعدد . باز هم اصرار دارم دقت کنید : پایه استدلال موجود در نفی ازدواج های تک جنسی غرب ( لزبینها یا گی ها ) همین زایمان است که تمام ارزشهای انسانی را به زن میبخشد و عدم آن حقوق ابتدایی حیوانی را هم از او سلب میکند . پختن و شستن و رفتن و ... هم که زیر بنای آموزه های فرهنگ ماست چه دینی و چه ملی :
زن خوب فرمانبر پارسای کند مرد درویش را پادشاه
حالا مرد زنی را در اختیار گرفته ( دقت کنید که مرد ، زن میگیرد و زن ، مرد نمیگیرد ! ) وظیفه زن چیست ؟ تمکین خاص یعنی تسلیم در برابر امیال جنسی مرد به طور مطلق و کامل و الا عدم تمکین و خروج از دایره نجابت ! و اخراج از مدار همسری . و بعد تمکین عام یعنی همه چیز غیر از رفتارهای جنسی . اسم غالب در این میان هم طبیعی است جفتگیری و خدمتکاری و ... نیست . عشق نام جدید این پروژه است . گذشت زمانی که علما علناٌ زن را حیوانی میدانستند و اعلام هم میکردند که به هیئت مرد خلق شده تا مرد در او رغبت کند !
حالا از این جفت جنسی که در حوزه امور طبیعی قرار میگیرد و البته خدمتکار خوبی هم به شمار میرود توقع حضور و بروز فکر و بحث داشتن چقدر ابلهانه است ! کسی که قرار است فقط سرویس بدهد و این سرویس ها را نه از روی اندیشه که بر اثر تحمیل جامعه و جنسیت موظف شده را چه به تفکر در آرمانهای انسانی و عقاید بشری و جهانشمول و یا حتی فهم رابطه حق و تکلیف و عدالت و آزادی و برابری و مساوات و .... .
5. یک مشکل دیگر هم این است که در مدلهای جدید ارتباطی ، ما ( من و همسرم ! ) نباید چیزی از اونا ( اون عوضی با اون زن ایکبیریش ) چیزی کم داشته باشیم . نه طلا ، نه مدل آرایش ، نه لباس و نه ماشین و خانه و ... و نه اندیشه و معرفت های درجه یک و درجه دو ! و این چنین رسوا ئیم که مفاخر میراث بشری را در حد و اندازه های خیاط و زرگر و بنگاهی به حضیض مذلت و استخدام بلاهت خویش در میاوریم . و نه خود را در خدمت آن رصد کنندگان آرزوهای دور و دراز بشر و آنگاه در مسیر پوچی که میپیمائیم همانطور که در مورد برتری برنج باسمتی بر برنج آمل 2 حرف میزنیم همانطور هم بر بطلان یا حقانیت دستاوردهای بشری در غرب یا شرق سخن میرانیم و بلکه بدتر ، چه برنج را در آوردگاه مطبخ به سنج آزمون طبخ آزموده ایم اما آن اندیشه ها را نه خوانده ایم و نه از آدمی شنیده ایم !
6. خنده دار تر اینکه از کسی که برای این کار ساخته نشده توقع این کار را داریم : سری توی این مباحث داشته باشد و عطش روح گداخته و تشنه کشف حقایق ما را چاره کند !!! و چه تلخ گاهی خود را میفریبیم به سرابی که بیش از همه خود به ساختنش همت گمارده و میگماریم

کیست در دیده که از دیده برون مینگرد؟

2005-09-03T20:56:00.000-07:00

ده دقیقه از روز یکشنبه 13 شهریور 84 میگذرد . از عیادت دائی برزو برگشته ایم . دائی برزو دائی همسر من است و علیرغم اینکه سن او به سن من نزدیک است اما چند روز پیش سکته کرده بود و فقط به کمک یک تصادف عجیب زنده ماند ! وقتی که گرفتگی قلبش زندگی او را از کفش میربود موبایلش زنگ خورده بود و او فقط توانسته بود بگوید که سکته کردم کمک ! و از حسن تصادف تماس گیرنده پزشکی بود که در شهر دیگری زندگی میکرده و ... ! در برگشت با خودم فکر میکردم فاصله من با آن حادثه چقدر است ؟ من که موبایلی ندارم و دوستی که پزشک باشد و .... . دائی برزو از یک سفر عجیبی برگشته است و وقتی به چشمان او نگاه میکنم از دوری راهی که رفته و برگشته دچار حیرت میشوم .
حالا من سکته میکنم ! خب چه میشود ؟ مصرف مواد غذائی در شهر ما ، به مقدار ناچیزی کمتر میشود . عده ای از آمار سلام و علیک و احوالپرسی عادت شده و روزمره یک نفر را خط میزنند و البته شاید هر از چند گاهی بگویند : "راستی اگه فرهاد حالا اینجا بود میگفت اینجوری نیست ، اونجوری هست ! " و مادرم هر وقت از اون غذا درست میکرد قطره ای اشک در گوشه چشمش جمع میشد و نفرینی بر آسمان روانه میکرد و ... . و هیچ اتفاق مهمی در طبیعت و آفرینش و دستگاه و سیستم زمین و آسمان و ... رخ نمیداد .
و چه حقیرم من ! و چه احمقانه فکر میکنم چیزی هستم ، حتی در مقایسه با احمقهائی که از حماقتشان همین بس که مرگ را برای دیگران تدارک میبینند یا اگر کمی شعور داشته باشند فقط فقر و جهل و محرومیتها را !
راستی اگه خبر مرگ مرا فردا بشنوید چه میگوئید ؟ اگر توی کامنت و نظر خواهی چیزی بنویسید ، برای من مفید و مهم خواهد بود .

ای شده از جفای تو جانب چرخ دود من

2005-08-31T23:13:00.000-07:00

ما برای اکبر گنجی دل می سوزانيم.برای اوشعر می نويسيم. بسيجگری می کنيم. میخواهيم اززندان آزادشود. می خواهيم سلامت خود را بازيابد.ما به اکبر گنجی زياد فکر می کنيم. امابه او گوش نمیکنيم.حرفهای او درماتاثيری که اومیخواهد ندارد. مادر بازی مرگ او تماشاگريم. ما میخواهيم او پيروز شود. اما نمیخواهيم خود وارد بازی شويم

ایران ایران سرم روی تن من ... و ما

2005-08-29T00:36:00.000-07:00

یک بیانیه هست که اگه اینجا رو کلیک کنید میتونید با امضا کردنش حداقل از باقیمانده های تخت جمشید در برابر سیل و سد و رطوبت رخوتناکی که میرود صدها و هزاران سال تاریخ تمدن ما را به افسانه و خیالات تبدیل کند دفاع کنید. البته اگه لینک جواب نداد توی سایت خبری صبحانه هم لینکش هست

برای گنج دمکراسی و جمهوریت

2005-08-24T23:31:00.000-07:00

جان جهان دوش کجا بوده اي

ني غلطم در دل ما بوده ای

آه که من دوش چه سان بوده ام

آه که تو دوش که را بوده اي

رشک برم کاش قبا بودمي

چون که در آغوش قبا بوده اي

زهره ندارم که بگويم ترا

بي من بيچاره کجا بوده اي

آینه اي رنگ تو عکس کسی است

تو ز همه رنگ جدا بوده اي

رنگ رخ خوب تو آخر گواست

در حرم لطف خدا بوده اي

منم و ز عشق دردی که اگر به کوه گویم بخدا که سنگ گردد دل سخت سنگ خاره

2005-08-20T11:45:00.000-07:00

گفتگوی من با آن دخترها اگر چه ورودشان به لیست ما و حتی کاندیداتوریشان را منتفی کرد اما همان ها بعداٌ بسیار به من کمک کردند . اما بچه هایی که با آنها لیست مشترک دادیم . اگر چه بعدها لیستهایی دیدم که این متحدان من درست کرده بودند و به موازات لیست مشترک به جمع آوری رای در قومیتها و ... مشغول بودند و ... به هر حال
ü حسین آبادی نیا : بچه جنوب بود . ساده و بی آلایش و علاقه مند به بهتر شدن وضعیت معیشت و فضیلت در دانشکده . اگر چه تولید کننده اندیشه و یا مبلغ خوبی حساب نمی شد و به علت تاهل و مسائل دیگری از این دست فراغت کافی برای فعالیت نداشت اما هم منصف بود و هم عادل و هم قابل اتکاء . مردانگی به معنای درست کلمه در زیر پوشش ساده و صمیمیش موج میزد .در حال حاضر درس میدهد و تصادفی دو سه بار با هم تلفنی صحبت کرده ایم البته در منزل آقای اسد نژاد .
ü فربد نیک اقبالی سی سخت : بچه گچساران بود . خودش نقل میکرد که پدر و پدر بزرگش از مبارزین بوده اند . در ترم اول با او آشنا شدم . اگر چه در بیانات سیاسی خیلی تند میرفت و پزشکپور و امثالهم برایش مهم بودند اما از تنهایی و تاریکی و دستگیری وحشت داشت . بارها کلید اتاقش را به من میداد و میگفت اگه تا ساعت فلان نیامدم برو تو کمدم هر چی ورق و کتاب هست آتش بزن . منهم بر اساس شناختی که از او داشتم هیچ وقت به طبقه ای که اتاق او در آن بود سر نمیزدم چه رسد به کمدش . همین خصیصه موجب شد که بعدها در شورای مرکزی یک نفر همواره کنترلش کنه چون رای او مبتنی بر اشارات و اخم و لبخندهای دیگران بود! احساسات در او غلیان میکرد اما معلوم نبود این احساسات ملی اند یا مذهبی یا هیچکدام . ایران برایش مهم بود اما مقاله ای در تابلوی آزاد میزد با عنوان شهید جوهر دادایف ! که همه بچه های مذهبی هم متحیر میشدند . فکر کنم موفق به اتمام لیسانس نشد و به کار آزاد پرداخت . در سال 1377 در حزب کارگزاران دیدمش و امید از این حزب بریدم .
ü حسین ریاحی : بچه شمال بود . در حال هوای مذهب و سیاست و ایران و این حرفها نبود . نمیدانم چطوری کاندیدای انجمن شد ؟ علاقه اصلیش هم اردو و ... بود . وقتی یکبار با هم به تحکیم رفتیم میگفت بچه ها داداشم گفته تمام در و دیوار اینجا میکروفون و دوربینه مواظب باشید . همانروز برای نشست شیراز رفتیم که پس از رسیدن به شیراز او و فربد رفتند حافظیه و سعدیه و تخت جمشید و ... ! و انتخابات تحکیم را گذاشتند برای من و خلاص . ملاک بودن و همکاریش مرام و رفاقت و این چیزها بود .
ü افتخار السادات چاووشیان : بچه قم بود . دختری محجبه ، ورودی همان سال که من شناختی از او نداشتم . بعدها خیلی به پیشرفت روند انجمن در راستایی که من درست میدانستم کمک کرد و اگر نبود قطعاٌ امکان ماندن در انجمن برای من میسر نبود . از او چیز زیادی نمیدانستم و نمیدانم بر اساس اعتماد به چه کسی وارد لیست ما شد .
ü اعظم باغستانی : دوستی او باخانم پورحسین که از ترم اول او را میشناختم و برایم از نظر دینداری و متانت قابل اعتنا بود ، امکان اعتماد و پذیرش را در فضای بسته آن سالها که برای دانشجویان امروز بی معنیست ممکن میساخت . جلسه ای که چند روز قبل از ثبت نام کاندیداها با او و خانم پورحسین برای انصراف من از ورود به این بازی ، داشتم شناخت کمی برایم ایجاد کرد و همینطور جلسه دیگری که در دانشکده اقتصاد بود و شاید بعداٌ لازم شود مفصل تر بیانش کنم . خیلی مذهبی بود و اگر چه گرایش سیاسی اولویت اولش نبود اما همکار خوبی بود .
ü اکرم قاسمی : خانمی مذهبی ، متین که هم ورودی ما بود . بر اثر فشارهای غیر منطقی و سیاسی کاریهای طیف مقابل بالاخره استعفا داد و از شورا خارج شد اما بودنش در آن روزهای نخستین که بسیار خطرناک سپری میشد بسیار اهمیت داشت . از دوستان خانم پور حسین بود و تقریباٌ دوست اصلیش حساب میشد .
ü اشرف هدایتی : همین قدر میدانستم که او هم چادری و محجبه بود و نیز فرزند شهید است . نمیدانم چطور وارد لیست ما شد . بعداٌ اگرچه وظایف تشکیلاتیش را خوب انجام میداد با سیستم دختران انجمن دچار مشکل شد .
تکته ای که یاد آوری آن خیلی مهم است یکی اینکه خوانندگان این مطالب شاید دچار سئوال شوند : اول گروهی که من را میشناسند به خودشان بگویند که مثلاٌ چادری بودن چه ربطی به همفکری و اشتراکات قابل توجه دارد ؟ که در جواب باید بگویم درک شرایطی که ما در آن بودیم کلید بسیاری از این سئوالات و ابهامات است. رستگاری و سعادت و خوبی وابسته به لباس نیست و در آن روز هم من بر این باور بودم اما برای کسی که در مظان انواع اتهامات عجیب و غریب بوده است تشبث به حشیش هم از سر ناچاری قابل دفاع میشود.دوم نقش خانم پورحسین که در این میانه وارد شد و قبلاٌ چیزی از او نگفته بودم ! با توضیحاتی که در روند ماجراهای آتی خواهید دید کمی مسئله حل میشود اما فی الجمله بدانید شبیه ترین دختر دانشجو با تصورات ذهنی من در مورد یک دختر خوب ، متین ، دانشجو و ... محسوب میشد .

test

2005-08-17T23:09:00.000-07:00

میخوام تست کنم ببینم عکسم سمت راست این صفحه میاد

هوار هوار از دست بلاگ بازی و سلام سلام به گوگل گوگولی

2005-08-17T22:15:00.000-07:00

سلام
عجب دو روز سختی را سپری کردم ! آخیش تموم شد
حتماٌ برای شما هم سئوال باشه که چطوری وبلاگم اینقدر خوشگل شده که هر جا شبه جمله " عبرت بی اعتبار " هست یک نوار زرد اونو احاطه کرده ؟ خب ما اینین دیگه !!!!!!!!!! اما بالا غیرتاٌ رسوائی به بار آوردم . ماجرا از این قراره که یکی از دوستا طریقه عکس گذاشتن تو وبلاگ رو بهم یاد داد منم امتحانی توی فرونت پیج تمرین کردم و همه کد های اچ تی ام ال را پاک کردم و کدهای صفحه مزین به عکس خودم را پیست کردم . و دو روزه که جان کندم و بالاخره نسخه ذخیره شده وبلاگم رو توی گوگل پیدا کردم و روز از نو روزی از نو با این تفاوت که فعلاٌ پروژه من ادامه داره تا این نوار زرد را منهدم کنم . به امید پیروزی

test

2005-08-16T22:41:00.000-07:00

جنگ زد نعره ولی پنجره ها را بستند
به غنائم كه رسيديم به ما پيوستند

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر

2005-08-14T23:27:00.000-07:00

من یکی از علاقه مندیهام در مطالعاتم مسئله زنان بوده و هست . اونایی که با من آشنا هستند میدانند که در این مورد کمی کار کرده ام و بر همین اساس هم از زن و زنان و مسائل پیرامونشان هم بسیار رنج میبرم از فاصله ای که با انسانیت دارند بسیاریشان البته و نه همه ! حالا این مطالب را که از سوی نوشین و لیلا و یک خانم دیگه که میشه از تو کامنتهاش اسمشو در آورد اما اسم وبلاگش قشنگ تره : ایزد بانو براتون میذارم که امید وارم نگاهی به این لینک ها بکنید . نکته دیگه برای دوستانی که از طولانی بودن مطالب من و امثال من رنج میبرند این توصیه است که بهنگام کانکت بودن مطالب را ذخیره کنند روی هارد و پس از دیسکانکت شدن سر صبر و با حوصله و دقت مطالب را بخوانند من که اینجوری کار کیکنم که هم سرعتم بیشتره هم هزینه کمتری برای اینترنت میپردازم

ازعشق شرم دارم اگر گویمش بشر

2005-08-14T22:50:00.000-07:00

بعضی وقتها نوشتن ، اگر انشاء باشد و خلق و تراوش ذهنی ، بسیار مایه غرور و فخر . اما بعضی وقتهای دیگه وقتی تراوشات فکری دیگران را میبینی دوست داری بگی : اه این همونی بود که منم میخواستم بگم . سر زبانم بود و ... . حالا دکتر موسی غنی نژاد رو که اغلب میشناسید در مورد گنجی یه مطلب خیلی کوتاه و عمیق گفته که ای کاش من گفته بودمش حتما ببینیدش و حتما حتما در موردش چند دقیقه ای فکر کنید

مرگ چنان خواجه نه کاریست خرد

2005-08-10T21:02:00.001-07:00

من يک بازی شيطنت آميزی دارم ، اگر به خانه ای بروم که خانواده متشکل از پدر و مادر و فرزند يا فرزندان باشد يه وقت مناسب که با بچه سر به سرمی گذارم از او می پرسم که روزنامه و کامپيوتر واتوموبيل و کتابهای کتابخانه و ديگ و قابلمه واجاق خوراک پزی و جاروبرقی در خانه مال کی هستند. معمولا با همين بازی ساده خيلی نقش ها در خانه روشن می شود. بچه ها خيلی خوب اين چيزها را می بينند و بيان می کنند. معمولا هم در همه جا همان جشن برپاست. مگر خانه ای که مثلا مادر بخاطر کارش با کامپيوتر سرو کار دارد.اما در آنجا هم بسياری از نقش های سنتی بر جا هستند. راستی..در خانه شما اوضاع از چه قرار است؟اگر همان نقش های سنتی هنوز کار می کنند آیا وقتش نشده که تغييری صورت دهيم؟
برگرفته از وبلاگ زنانه ها
فرهاد

ای محو راه گشته ،از محو هم سفر کن

2005-08-09T00:54:00.000-07:00

دوئل
سلام دوباره
این مطلب چند ماه قبل نوشته ام اما فکر کردم شاید بعضی ها آن را در وبلاگ قبلی ندیده اند و بد نیست ببینند :
دیشب من و شیرین برای دیدن فیلم دوئل ، به همراه سهراب و شیرینش ، پکو ، دلیر و ... به سینما پیروزی رفتیم . سازمان ملی جوانان تعدادی بلیط رایگان برای دیدن این فیلم فرستاده است.
دوئل قصه غربت انسان در زادگاه زمینی اش . دوئل تخیلی است تلخ از برابری یا برتری نهائی انسان بر زر و زور و تزویر . قصه رشادت ، شجاعت ، حماقت ، اطاعت ، دنائت ، رذالت ، عشق و نفرت . جستجوئی است عبث برای کشف حقیقت ، که وقتی یافت میشود سرشار از پوچی و تهی طلای آلوده به خونی است که برای ناموس قربانی ساده لوح و خوش باور تزویر زرگر قرار است مهریه و کابین شود و همه علاقه و امید زن را در چنگال شهوت و لذت شیخ و شوخ بفشرد . دوئل دفتر خاطرات من است و هفتاد من مثنوی نادرستی او . داستان نوستالژیک سادگی گرده ماست و پیچش
لحظه های او . نمایش شور و اشتیاق ما در جان دادن در راهی است که نهایتش کیسه اوست . قصه بخشش اوست که ما را از چنگال اعدام و رهانیده و در ننگ خیانت و جنایت زندگی بخشیده است . دوئل داستان عشقی است که کابینش نه زر که غرور یک مرد است . عشقی که زهدانش تمام جوانی و هستی و عمر یک زن است . عشقی که مسیر حرکت گاری کهنه اش برخلاف مسیر پیکره آهنین قطاری است که چه بسا باز هم در کار ترانزیت ناموس مملکت است به سوی آن سوی آبها . دوئل قصه پر غصه مقام است و مسئول . مقطعی است که مقام نبود ولی مسئول بود و روایت حیات ماست در برهه ای که مقام هست و مسئول نیست .

گفتم : " می ، می نخورم " گفت : " برای دل من "1

2005-08-07T22:39:00.000-07:00

طیبه خانم از قول دوستش نوشته است که ایرادات وبلاگ من اینها هم هست : علاوه بر ایرادات زیاد دیگری که من و تو میدانیم : اول اینکه فونت خیلی ریزه و دوم اینکه بعضی مطالبم طولانی است . خب اول اینکه حق با مشتری است ولی البته مشتری حواسش باشه که من در مطالب طولانی دارم یک رمان مینویسم . یک قصه که هر کلمه اش را با عمر و تمام شور و عشق ممکن در حیات یک انسان نگاشته میشود . و لااقل اگر بخشی از قصه را میگویم باید مطلب مستقلی شود که خواننده و مخصوصاٌ خوانندگانی که در آن سالها لااقل دستی بر آتش داشته اند بتوانند تصویر مناسبی را در ذهن خود تصور کنند در هر صورت سعی میکنم بهتر باشم و بهتر شوم اما در مورد فونت چشــــ_______________________م

گفتم : ای عشق من از چیز دگر می ترسم

2005-08-06T22:37:00.000-07:00

ü اول مهر سال 75 برای من فقط فرصت دیدن بسیاری از بچه های هم ورودی نبود بلکه نزدیک شدن به زمان برگزاری انتخابات شورای مرکزی دانشکده ای بود که در نگاه من همچون جزیره تنها و دور افتاده از سرزمین بزرگ اتحادیه انجمنهای اسلامی اسیر تلاطم های پوچ روزمره گی دانشجویی و گرفتار چنبره مشتی خود محور که انجمن برایشان محل تامین نان بود و بس ! بدون تردید انجمنی که امسال میخواست انتخابات برگزار کند با تکانهای شدیدی که به دانشکده داده بود حق بزرگی بر گردن من و بسیاری از دوستان داشت اما غفلت مجموعه از اتصال به دفتر تحکیم وحدت ( علیرغم عذر موجه غیر قابل قبول بودن فعالیت دانشجوئی فراتر از فهم تفاوت کرباس با ژرژت در روسری دختران برای بعضی از اعضای شورای مرکزی و نیازمندی شدید به گذر زمان برای بدنه دانشجوئی و در نهایت نا آشنائی سیستم با دفتر) ریسک گرفتاری در چنگال خود محوری و فردگرائی را همچنان بالا نگاه میداشت . با شروع ثبت نام کاندیداها برای انتخابات شورای مرکزی دانشکده و مشاهده اسامی افراد حضور سازمان دهی شده بچه های گرایش راست با استفاده از امکانات و حمایتهای بسیج دانشجوئی مرا بر آن داشت حتی المقدور برای آینده حضورم در انجمن تیمی فراهم کنم . بهروز علیرغم اصرار شدیدم ؛ متاسفانه ثبت نام نکرد و یکی از بزرگترین اشتباهات تشکیلاتی را مرتکب شد . هرچند هیچ وقت مرا تنها نگذاشت جز در جلسات شورای مرکزی !!! که سخت ترین ساعات عمرم تا آن زمان بود .( من همواره به پشتیبانی بهروز مطمئن بودم و اگر حضور و حمایت او نبود بی تردید از میانه راه ؛ چه بسا بر میگشتم .) پس از جستجو در میان اسامی کاندیداها و مشورت با بچه ها افرادی که جزو ائتلاف های ترک زبانان و لرهای مقیم پایتخت و مدعیان نبوت و رسالت و ... به ناچار به هم گروهی با اینان تن دادم : فربد نیک اقبالی ؛ حسین آبادی نیا ؛ حسین ریاحی . البته به پیشنهاد و مشورت دوستان از مجموعه خانمها هم در لیست ائتلاف ما خانمها اکرم قاسمی ؛ افتخارالسادات چاووشیان ؛ اعظم باغستانی و اشرف هدایتی را نامنویسی کردیم . پیش ازمعرفی این لیست بد نیست خاطره ای بگویم : روزی در اتاق انجمن نشسته بودم . سه دختر مانتوئی وارد اتاق شدند و گفتند مایلند در لیستی حضور داشته باشند که اسم من در آن لیست است . نگاهی به کفشهایشان کردم و گفتم شما چرا کتانی نپوشیده اید ؟ گفتند یعنی چه ؟ گفتم برای فرار و گریز کفش کتانی خیلی خوب و کارا است ! کمی به هم نگاه کردند و پرسیدند شما در مورد چه چیزی حرف میزنید ؟ گفتم از نظر من حضور در عرصه فعالیت سیاسی و اجتماعی در کشورهای جهان سوم معمولاٌ منجر به درگیری با مدیران و اجزاء حاکمیت می شود و در این وضعیت برای افرادی که سر در آخور کردن را متعارف و در شان خود نمی دانند پاپوش می دوزند پس چه بهتر که خود پاپوش مناسبی تهیه کنیم که قبل از رسیدن داروغه بگریزیم و در محل دیگری بگوئیم و ... مبارزه ادامه پیدا کند . رسیدن به آزادی و عدالت زمان و انرژی می طلبد ، آنهم فراتر از صبر ایوب و توان ما !

آتشینا ! آب حیوان از کجا آورده ای ؟

2005-08-03T21:44:00.000-07:00

سلام
من مطالعاتی در زمینه زنان و حقوق فردی و اجتماعی آنها داشته ام . با ادبیات هم خیلی غریبه نیستم و شخصیت های زن رمانهای زیادی هنوز در جانم زنده اند و گاه با من سخن میگویند و چه بسیار که در کوچه و خیابان آنها را میبینم . اما همسر گنجی یکی از عجیب ترین کارکترهایی است که میتوان دید ، به خاطر سپرد و ... وبد نیست این لینک را ببینید
برای خاتمی هم خواهم نوشت و اما در این مجال فقط همین که سلام آقای خاتمی ! محذورات ریاست جمهوری تمام شد بیا در بین ما بنشین و با ما بگو و از ما بگو

باز هم خاطره

2005-07-31T22:57:00.000-07:00

توجه ؛ این بخش تکرار بخش قبلی نیست بلکه تکمیل شده آن است
اولین و مهمترین چیزی که از آن نشست در خاطر باقی است اعلام آقای معین دبیروقت انجمن اسلامی دانشگاه شهید بهشتی مبنی بر اینکه بر خلاف روند نشستهای تحکیم ؛ نهاد نمایندگی ولی فقیه دوربینی را روبروی تریبون کاشته است و ... و نهایتاٌ خود دانید که منجر به اخراج فیلمبردار ودوربینش از آمفی تئاتر شد . نکته دیگر اعلام اولتیماتوم توسط بی غم به وزارت اطلاعات بود که دانشجویان امیر کبیر را در اختیار داشت به این مضمون که اگر تا فلان تاریخ ( که بر اساس گفتگوی شورای مرکزی تحکیم با وزارتخانه معین ومقرر شده بود.) آنان آزاد نشوند اعضای حاضر در نشست در مقابل وزارت اطلاعات ( احتمالاٌ) تحصن خواهند کرد . که در نتیجه آنان آزاد شدند و نام فاضل عبیات در خاطرم مانده که گفتند به اهواز و منزل پدریش فرستاده شده است . ( نکته جالب اینکه بقیه بچه های امیر کبیر را من بعدها بسیار دیدم و با هم دوست شدیم اگر چه در آن نشست سالانه دانشگاه بهشتی نامشان هم در خاطرم نماند اما فاضل عبیات را تنها یکبار بعد از دوم خرداد در سالن جلسات دفتر تحکیم دیدم که در مورد حامد ابو زید وتاویل میگفت ومن و بهروز حیران از آنچه که گفته میشد !
شب من ماندم . اولین برخورد من با سعید عسگری دانشجوی گرگانی دانشکده مخابرات که دبیر انجمن دانشکده علمی کاربردی وزارت مخابرات بود اتفاق افتاد ؛ هم او که در بابل گرفتار شد و به انتها رسید . ( پدر عشق بسوزد که از یک مبارز چه موجودی میسازد !!! ) ما هم اتاقی شدیم و از آن پس دوستانی که هر روز بیشتر به هم نزذیک شدیم تا اینکه همسرش او را نه تنها از من ؛ بلکه از بشریت گرفت !
طی این اردوی سالانه که 3 روز طول کشید ؛ رویدادهای جالب توجه و آدمهای جالبتری دیدم و شنیدم که بعدها بیشتر با آنها برخورد ومواجهه پیدا کردم که البته در آینده خواهم نوشت .یکی از این موارد سخنرانی مهندس بهزاد نبوی بود که با یک اتومبیل هیلمن قراضه به دانشگاه شهید بهشتی آمد .

ادامه مطلب آشنایی با دفتر تحکیم

2005-07-23T21:38:00.000-07:00

سلام

مطلب پیشین در اوائل ماه ژوئن و اواخر ماه می نوشته شده است

این ؛ شورای مرکزی بود که از سوی بدنه دانشجوئی دچار فقدان مقبولیت و مشروعیت شد. شورائی که حتی روزنامه نمی خواند و حضور فیزیکی هم در دانشکده نداشتند به طوری که در حوادث مهر 74 تا مدتی تابلوهای دانشکده را چند نفر ازبچه ها با بریده روزنامه ها تغذیه میکردند و تابلوی آزاد دانشکده هم در واقع تابلوی جهاد دانشگاهی بود و زمانی که یکی از اندیشمندان شورائی که مهلت یکساله فعالیت ها!ی آنها تمام شده بود و به صورت غیر قانونی دولت در تبعید خود را در ادارات ادامه میدادند و هر از چندی جهت گرفتن نامه های استعلامی گزینش ادارات جهت استخدام فارغ التحصیلان به دانشکده سری میزدند ؛ پس از ورود تابلوی انجمن را فعال و پر از مطالب سیاسی و فرهنگی دید ؛ در اقدامی خداپسندانه و آزادمنشانه و ارزشی تابلو را از دیوار به داخل اتاق انجمن هدایت فرموده و درب اتاق را نیز بسته تا بر اثر اعتکاف و عزلت ؛ شاید تابلو بتواند به مدارج عالی رسیده و از موانست با ابنائ بشر که سر منشاء همه بلیات است در پرهیز باشد :
دلا خو کن به تنهائی که از تن ها بلا خیزد !
ü بر اثر تکرار و تداوم حضور اعضای شورای مرکزی در غیبت !و تلاطم اجتماعی ابتدای سال تحصیلی 74 جمعی از دانشجویان که از جمله آنها ؛ بهروز ؛ فربد ؛ حسین ؛ خودم ؛ فرهاد .ر ؛ فرزین .ق ؛ فرامرز..آ ؛ احمد .ا ؛ و ... بودند توماری با امضای حداقل 80 نفر ( تا آنجا که در خاطرم هست ) جمع آوری کرده و خواهان برگزاری انتخابات شورای مرکزی جدیدی شدند . ( عدد 80 شاید به این دلیل در یادم مانده است که حد نصاب تاسیس یا تغییر در یک تشکل دانشجوئی محسوب میشد و شورای فرهنگی دانشکده جهت موافقت با تحولات غیر روتین و غیرعادی طلب میکرد.) و به این ترتیب قرار برپائی یک انتخابات جدید برای انجمن اسلامی به عنوان تنها نهاد دمکراتیک دانشجویان ایرانی در عصر ما گذاشته شد .
ü مطابق معمول روند زندگی در همه جهان اعلام ثبت نام و کاندیداتوری شد و من هم ثبت نام کردم و مطابق یک قانون نانوشته در کشور رد صلاحیت شدم ! خب اهمیت زیادی نداشت ؛ رد صلاحیت شدن هم جزئی از زندگی و واقعیت موجود در اطراف ماست . من هم انرژی خود را مصروف تقویت لیستی کردم که با نگرش و بینش من موافقت و نزدیکی بیشتری داشت . و انتخابات انجام شد و شورائی از دل سالن آمفی تئاتر دانشکده حسابداری و مدیریت علامه زاده شد که علاوه بر اینکه منتخبان دمکراتیکی بودند ؛ از سواد مناسب و متناسبی هم برخوردار بودند و مهمتر از همه هم سن و سال بقیه دانشجویان بودند . به همه اینها اضافه کنید زندگی متعارف و ملموس دانشجوئی همه بچه ها که در خوابگاه زندگی میکردند جز یکی . نکته مهم دیگر این که همه اینها دانشجوی تمام وقت بودند جز همان یکی که بعد از حضور در کلاس از دانشکده خارج میشد و دنبال کلاسهای حق التدریس و... بود.
ü شورای جدید اینها بودند که یادشان به خیر :
فرامرز آزاد : دانشجوئی که پیشتر و بیشتر عضو بسیج دانشجوئی دانشکده بود . ساده ؛ مهربان ؛ دوست
داشتنی و جسور و هیجانی و زلال که لهجه آذری او مشخصه اصلی اش بین 9 نفر اعضاء بود و به یاد
آوردنش منجر به یاد آوری هم اتاقیهایش میشود : یکی احود ارجمندنیا که اهل کرمانشاه بود و نهایت
مراقبت و محافظت و دوستی با همه بشریت ! و یکی دیگر پسری اسدآبادی بود که در حال حاضر در
بخش مالی صدا و سیمای همدان مشغول به کار است و نامش را در ذهن ندارم . البته اگر نامش را به یاد
آوردم یا یکی از دوستان خواننده در ایمیلی برایم نوشت آنرا اعلام خواهم کرد.
ü نکته ای که بیان مجددش را در همین ابتدای این وبلاگ که هنوز زیر پوستی حرکت میکند و بسیاری از مخاطبین و خوانندگان و نیزافرادی که نامشان از بد حادثه در این مجموعه خواهد آمد ؛ ضروری است این مطلب است که من تصور میکنم:
Ø بخشی از عمر من و هم نسلانم صرف ایجاد تحولات اجتماعی و سیاسی و فرهنگی ایران شد . ازجمله آثار و تبعات این فعالیتها درک این مهم بود ( حداقل در ذهن من ) که بسیاری از دعواها حتی سر لحاف ملا هم نبود ! و اینکه اقتصاد و پول و حسابهای دهشتناک بانکی به اضافه اختلاسهای بی سابقه در سیستم بانکداری کشور که از سوی گزینش و حراست و بازرسی و ... و موافقت اصولی های با حال و نیز مجوزهای صادرات و واردات و پروژه های بزرگ و ... زیر بنای جناح بندیهای سیاسی در بسیاری از افراد و احزاب است .
Ø دیگر اینکه ما پیشقراولان اصلاحات و عدالت و آورندگان آزادی و آزادگی برای ایرانیان نبوده ایم ! وقتی امیر ( سراج الدین ) نواری از نطقهای پیش از دستور دکتر محمد مصدق آورد تعجب کردم که چطور مصدق هم مثل ما فکر و نطق میکرده است ؟ ( یا بهتر آنست که بگوئیم اصلاً جالب و خوب نیست که ما بچه های تحکیم در مشکلات بیش از 50 سال پیش غوطه میزدیم وپس از سالها مطالعه و بحث و گفتگو به جائی رسیده ایم که نیم قرن قبل از ما در حال حل و فصل آن بوده اند. البته الان بسیاری از ما خیالشان از همان مسائل هم به علت انهدام و حذف مسئله در مغز و ضمیرشان راحت شده است و الحمدلله مثل آدم میتوانند زندگی کنند ! تازه ما بچه های تحکیم بودیم آنهم در دانشگاههای تهران که هر زمان اراده میکردیم باقی ؛ گنجی ؛ حجاریان ؛ سروش ؛ مومنی ؛ علوی تبار؛ کدیور؛ عبدی و ... را دم دست داشتیم و به راحتی تغذیه میشدیم والا سایر دانشجوها که از بچگی آدم بودند یا دانشچویان ایلام و سیستان که جای خود را دارند .)
Ø من تصور میکنم ننوشتن و دفن تجارب در ذهن فعالان یکی از عوامل سرخط نویس مکرر و ملال آور ماست که منجر به اتلاف عمر و جوانی هزاران نفر از مستعد ترین و متعهد ترین اعضای جامعه ما شده است و میشود . وقتی کتابی در مورد تاریخچه فعالیت دانشجویان ایرانی در اروپا تحت عنوان کنفدراسیون نوشته حمید شوکت میخواندم – کتاب مال رضوی از بچه های دانشگاه اصفهان بود که امانت گرفتم و این امانت گیری هنوز هم ادامه دارد لذا توصیه میکنم در امانت دادن کتاب کمی تامل کنید که مثل رضوی نشوید که هم مال باخته و هم رسوای دهکده مارشال مک لوهان شده است – به شباهتهای رفتاری آنان با رفتارهای نشستهای ماهانه برمیخوردم و گاهی به این نتیجه میرسیدم که بین مسلمان و کمونیست و چپ و راست ایرانی تفاوت اساسی وجود ندارد ؛ تفاوت معمولاً در مقدار ریش یا مقدار پارچه است ! -- که مدادی دانشگاه زنجان و آن پسر با حال دانشگاه گیلان که نامش را فراموش کرده ام این تفاوت را هم از بین برداشتند .— بر این اساس مینویسم و امیدوارم که سایر دوستانی که موافق یا مخالف قرائت من هستند در این مجال و وبلاگ یا در هر جای دیگر که تمایل دارند زحمت بیان آنچه که انجام دادند و یا دیدند و شنیدند را بر خویش هموار نمایند شاید .... !
Ø فکر نگارش این دست مطالب از سال 79 در ذهن من به وجود آمد . وقتی که پروژه ای مطالعاتی را شروع کردم که طی آن قرار شد مفهوم بسیط شورا را از 100 نفر از صاحبنظران کشور بپرسیم که در نهایت از 104 نفر مصاحبه گرفتیم ( که اگر خدا بخواهد باید کاستهای این مصاحبه ها در شورای شهر تهران موجود باشد. ) مطالعه آنچه که در مصاحبه ها آمده بود بسیار جالب بود : دیدگاهها ؛ موقعیتها و پستها ؛ خط و ربطهای سیاسی و غیر سیاسی و خیلی عوامل دیگر منجر به بیان مطالب بسیار خوبی شد . در کنار این فعالیت من با صفر .... – که طبق معمول تمام نام و نام خانوادگیش در یادم نیست اما میدانم که برای نشریه ای که نام زنجان در عنوانش بود کار میکرد و سر همین یا سر چیز دیگری در حول و حوش قضایای تیرماه 78 در تبریز یا زنجان بازداشت شد – آشنا شدم که علاوه بر رشته آکادمیکم که علوم ارتباطات بود یک حس برانگیختگی مطبوعاتی را در من به وجود آورد که منجر به این شد با بچه های همکار از جمله شاکر که خبرنگار حرفه ای بود و بهروز که یارغار من بود به فکر تدوین و گردآوری خاطرات و تجارب فعالین جنبش دانشجوئی افتادیم . نام بهروز را آوردم و فراموش کردم ذکر نامش هر پروژه ای را به شکست و اضمحلال میکشاند ! و کشانید . بعدها با رضا خجسته مشهور به سانتیاگو قرارهائی گذاشتیم که به مقاله ای منجر شد که در آن توکلی را اطلاعاتی خواند و و السلام ! چند بار با بچه ها صحبت کردم اما نتیجه نگرفتم . شبی که مهمان بهروز بودم باز قصه را تکرار کردم و پیشنهاد کردم حالا که پول کاست و واکمن و ... زیاد است وبلاگی راه میاندازیم و مثل پازل قطعاتی را در صفحه قرار میدهیم و بقیه بچه ها هم کم کم وقتی ببینند مسئله جدی شده است به تکمیل پازل خواهند پرداخت . در نتیجه بخشی از تاریخ ایران که مقطع مهمی ( هر چند تقریباٌ تکراری ) بود ؛ از منظر بچه هائی که به اعتراف اغلب صاحبنظران یکی از ارکان تحولات عجیب و غیر منظره دوم خرداد در جامعه بودند را روایت کنیم و یا حداقل بنیانگذاران بیان حکایتی باشیم که نه از اساطیر برگرفته شده باشد ؛ بلکه ماخوذ است از : زخم کف دست میردامادی ؛ کت پاره صادقی ؛ کتک خوردن من و زارعی و ... در علم و صنعت ؛ اخراج سعید از دانشگاه ؛ حال و هوای مسیح مان ؛ سیگارهای صفری ؛ سادگی مومنی و استاد فلسفه اش ! ؛ شور و شوق نیسی و کردونی ؛ چشمان شادی افزای توکلی همیشه نگران آراء الزهراء ؛ تعصبات خاص آسیابانی ؛ مناظرات جلالی و حضرت زاده ؛ صفای روستائی عطری ؛ کلونی های مرموز و پر از حرفهای شنیدنی امیرکبیریها ؛ بی سرو صدائی های بچه های با سواد و مگوی شریف ؛ شوخی های صفریان و حق بین ( فکر کنم اسمش را درست گفته باشم : دانشجوی دانشگاه مشهد و همسفرمان در بوسنی و هرزگوین بود .) ؛ لطافت رقیق روح رئوف همراه با لهجه ء غلیظش ! علاقه خانم طباطبائی و نژاد اصغری به تاریخ فلسفه کاپلستون ؛ تفسیر قرآن بانو امین خانم ژیان پناه ؛ جسارت و صراحت خانم دکتر حقیقت جو ؛ اخم های همواره طالقانی نژاد ؛ حرارت شریعتی مدار دکتر حسینی تربیت مدرس ؛ سرزندگی دکتر جلالی علوم پزشکی ایران ؛ جزیرگی بچه های دانشگاه تهران ؛ صفای بای و مومنی و همه بچه های تربیت معلم ؛ طراوت بچه های شهید رجائی ؛ تیپ کارگزارانی تیم بچه های مخابرات : سعید عسگری و امید وبجستان ؛ اعتراضات همواره بچه های ایلام و ...
برگردم به معرفی شورای مرکزی دانشکده حسابداری و مدیریت دانشگاه علامه طباطبائی که پل ارتباط تشکیلاتی من و تحکیم شد :
Ø محمد رضا چزانی : اهل قم بود ولی بعدها به اراک رفت و مشغول به کار شد . خونگرم و احساساتی والبته با مطالعه و نیز برونگرا . درشت استخوان ؛ مهربان
مذهبی و اصولگرا.
Ø بهادر تقوی : هنرمند و اندیشمند و سربه زیرواهل جنوب .(پیش شماره موبایلش 917 است .) مطالعات زیاد اما کم گو و کم رو. رهبر واقعی جریان نوگرای انجمن تلقی میشد .
Ø نائبعلی پور اصغر: یار غار و هم اتاقی تقوی اگر چه آذری بود و بیشتر هنری بود . آخرین کسی بود که ازدواج درون تشکیلاتی را به جا آورد و پس از او این سنت منسوخ شد .
Ø فرزین قبادی : با مطالعه ؛ درون گرا ؛ در حیرت از تعارض واقعیت و حقیقت ؛ شوریده ؛ از لرستان بود و در حوالی تهران میزیست .
Ø جواد سیف : با این شورا تناسخ و تجانس نداشت ولی بود بالاخره . بیشتر دنبال حق التدریس و مشغله هایش رفت . بچه تهران یا حداقل مدلش اینطوری بود.
Ø خانم فاطمه شعبانی : گمان میکنم اولین دختری بود که با مانتو در انتخابات شورای مرکزی دانشکده ای لااقل در دانشگاه علامه کاندیدا شد و به لطف حضور در لیست نواندیشان رای آورد. گرایشهایش بیشتر هنری بود. نتیجه هم معلوم است ؛ با آقای پوراصغر ازدواج کرد و فکرمیکنم خوشبخت باشند .
Ø معصومه صارمی : بروجردی بود . شناختی از او ندارم ولی تنها عضو این شورا بود که قطعاٌ ورودی 72 بود . بقیه ورودی 71 بودند . البته قبادی از دانشگاه یزد انتقالی به علامه گرفته بود و کلاسهایش را با ورودیهای 72 میگرفت اما نمیدانم ورودی چه سالی بود.
Ø اکرم رجائی : چیزی از او نمیدانم جز نامش را.
Ø
Ø این شورا کارش را در حالی شروع کرد که فضای سنگینی بر دانشگاهها سنگینی میکرد . دانشگاه علامه سالها بود که از تشکیلات متحد دانشجوئی جدا شده بود و هر دانشکده به تنهائی انجمن اسلامی دانشجویانی داشت که معلوم نبود چه میکند . اردوهای مشهد برنامه غالب انجمنها بود که علاقه ای هم به تماس با هم نداشتند . نهاد نمایندگی ولی فقیه در دانشگاه هم راکد بود . بسیج دانشجوئی دانشگاه هم تا آنجا که من میدانم اساساٌ از بچه هائی شکل گرفته بود که از دفتر تحقیقات و مطالعات دانشکده اقتصاد بریده بودند و در آن مقطع در درجه اول دنبال کلاسهای آمادگی کنکور ارشدی بودند که بعدها در مورد مسائل مالی مباحثی را بر سر زبانها انداخت و در درجه بعدی اعلام اینکه انصار انصار حزب الله اند ! و خودشان را به آنها وصل کنند . از دیگر تشکلهای فعال یا نیمه فعال جهاد دانشگاهی بود که نوارخانه ای داشت و گاهی نمایش فیلمهای بروسلی و جکی جان و آرنولد و ... ودر نهایت تابلوی آزادی که بدک نبود . دفتر مطالعات و تحقیقات اقتصادی دانشکده اقتصاد هم که فعال ترین ؛ جدی ترین و مهم ترین کانون فعالیت دانشجویان بود که جزچند نفر از بچه های دانشکده مدیریت که گروه توسعه و محیط زیست به راهنمائی دکتر فرشاد مومنی را تشکیل دادند؛ همگی دانشجویان دانشکده اقتصاد و حقوق ( که آن زمان هنوز دانشکده مستقلی نداشتند و در اقتصاد حضور داشتند.) بودند . هسته های انسجام یافته این دفتر در سالهای 75 تا 78 استخوانبندی اصلی شوراهای مرکزی انجمنهای اســـــلامی دانشکده های حقوق وعلوم سیاسی ؛ حسابداری ومدیریت ونیزاقتصاد را تشکیل دادند .البته دانشکده اقتصاد به دلیل ساختار شورای فرهنگی و مجاورت و هماهنگی با دفتر مطالعات و نیروهای توانمند آن فعالیتهائی خوب و تاپ را انجام میداد که از بچه هایشان محمد گنجی بود و حسن ورمزیار.(اسامی بقیه را فعلاٌ در خاطر ندارم ؛ دوستان اگر کمک کنند و اسامی یا جرئیاتی که من در خاطر ندارم یا از قلم میاندازم یادآوری کنند ممنون خواهم شد . )
Ø برای نخستین بار در آن سالها ( دوران دانشجوئی ما که از سال 72 شروع شد و ایکاش تمام نمیشد .) شورای جدید دو سمینار خیلی خوب و جالب توجه برگزار کرد و برای نخستین بار مسئولین و دانشجویان دانشکده مدیریت مستمع مناظره افرادی مثل دکتر عطاءالله مهاجرانی معاون وقت رئیس جمهور؛ عباس عبدی چهره محبوب و جسورانجمنهای دانشجوئی فعالیتهای سیاسی ؛ حجت الاسلام موحدی ساوجی از چهره های راست همیشه حاضر مجلس شورای اسلامی ؛ دکتر غلامعباس توسلی رئیس انجمن جامعه شناسی ایران و مشهور به دارا بودن گرایشهای ملی مذهبی ؛ مهندس مرتضی الویری چهره تصمیم ساز اقتصادی دولت آقای هاشمی رفسنجانی و ... شدند و بس غرور بود که در چهره ما موج میزد . وقتی میدیدیم دانشجویان معروف به منفعل علوم انسانی در برابر موضعگیریهای سخنرانان واکنش نشان میدهند به وجد میامدیم و امیدوار میشدیم که فردا بهتر از امروز است و امروز را بهتر از دیروز ساخته ایم ! پس موفق شده ایم . در این وضعیت هم ما با اتحادیه انجمنهای اسلامی رابطه نداشتیم و راضی کردن بعضی از اعضای شورا برای رای دادن به سمینارهم به قدر کافی مشکل و سخت بود اما همین هم برای ما خوب و رضایت بخش بود ؛ چه اینکه چند ماه قبل در اتاق انجمن حل انتگرال و مشتق موجب انهدام و نابودی امنیت ملی عنوان میشد و بازجوئی در بر داشت ! حالا تابلوی انجمن با بریده جراید تغذیه میشد و تازه بعضی وقتها بریده هفته نامه عصر ما هم در آن نصب میشد !!! نتیجه کوتاه مدت فعال شدن تعداد زیادی ازدانشجویان در تابلوی آزاد بود که دیگر نه در اختیار جهاد دانشگاهی که در اختیار انجمن بود . جرات اظهار نظر و ابراز عقیده پیدا شده بود و این کم نبود .
Ø اردیبهشت سال 75 اعلام شد دکتر سروش درآمفی تئاتر دانشگاه امیر کبیر به مناسبت روز معلم سخنرانی میکند . برای اولین بار چند نفر از اعضای انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده حسابداری و مدیریت علامه با هم برای حضور در این مراسم راه افتادیم . جلوی دانشگاه امیر کبیر انصار حزب الله جمع شده بودند و البته بچه های بسیج دانشجوئی دانشگاه علامه هم . اولین بار بود که کاوه ثروتی را دیدیم ؛ وقتی ده نمکی تقاضای مناظره با دکتر سروش کرد کاوه جلو رفت و گفت با من مناظره کن که بچه های انصار سرش ریختند و حسابی ده پانزده نفره کتکش زدند و بردندش . چزانی را هم به داخل ماشینی برده بودند و گفته بودند زود برو و دیگه پیدات نشه . منهم خیلی ترسیده بودم . رفتم توی خیابان رشت دیدم که یه نفر از دیوار بالا رفت و پرید توی دانشگاه ! عجب ذکاوتی داشت ! منهم همین کار را کردم و وارد دانشگاه شدم . سخنرانی دکتر سروش به وسیله پخش پیامش از موبایلی که از طریق بلند گوها در کل محوطه دانشگاه پخش میشد انجام شد. انصار خوشحال از اینکه مانع حضور دکتر سروش در دانشگاه شده اند و بچه های انجمن هم خوشحال از اینکه سکوت چند ماهه را شکسته اند .
Ø بعد از امتحانات پایان ترم من علاوه بر شرکت در کلاسهای آموزش کامپیوتر دفتر مطالعات دانشکده افتصاد در کلاسهای دیگری هم ثبت نام نمودم و در نتیجه تابستان را در تهران ماندم . عملاٌ هم انجمن در اختیار من و دوستانم بود . روزی در روزنامه سلام خواندیم که اردوی سالانه دفتر تحکیم وحدت در تابستان امسال (75) در دانشگاه شهید بهشتی برگزار میشود و موضوع اصلی اعتراض به وضعیت 7 نفراز دانشجویان شورای مرکزی وفعالین و برنامه ریزان 11 اردیبهشت دانشگاه امیر کبیر است . از اتاق انجمن به شماره ای که در ذیل اعلامیه یا خبر آمده بود تلفن زدیم و خانمی از آن سوی خط پاسخ داد . ( بعد ها فهمیدیم که خانم حقیقت جو نام دارند .) درباره شرائط و امکان شرکت پرسیدیم و ایشان با روی باز استقبال نمود و آدرس واطلاعاتی برای اینکه در اردو شرکت کنیم را ارائه نمود. در روز موعود من و بهروز و چزانی به سمت دانشگاه شهید بهشتی رفتیم . مسئول استقبال و پذیرش پسری عینکی بود به نام آقای صادقی . نه ما او را میشناختیم و نه او ما را . پــــــس پذیرش بی پذیرش ! این بار فردی ریز جثه بنام حسین بی غم ( اولین برخورد با یکی از اعضای شورای مرکزی تحکیم که بعداٌ آثار آنرا خواهیم دید .) که حتماٌ از حضور ما برای اولین بار؛ توسط سرکار خانم حقیقت جومطلع شده بود شفیع ما شد و ما کارت مخصوص را گرفتیم .
Ø اولین و مهمترین چیزی که از آن نشست در خاطر باقی است اعلام آقای معین دبیروقت انجمن اسلامی دانشگاه شهید بهشتی مبنی بر اینکه بر خلاف روند نشستهای تحکیم ؛ نهاد نمایندگی ولی فقیه دوربینی را روبروی تریبون کاشته است و ... و نهایتاٌ خود دانید که منجر به اخراج فیلمبردار ودوربینش از آمفی تئاتر شد . نکته دیگر اعلام اولتیماتوم توسط بی غم به وزارت اطلاعات بود که دانشجویان امیر کبیر را در اختیار داشت به این مضمون که اگر تا فلان تاریخ ( که بر اساس گفتگوی شورای مرکزی تحکیم با وزارتخانه معین ومقرر شده بود.) آنان آزاد نشوند اعضای حاضر در نشست در مقابل وزارت اطلاعات ( احتمالاٌ) تحصن خواهند کرد . که در نتیجه آنان آزاد شدند و فقط نام فاضل عبیات در خاطرم مانده که گفتند به اهواز و منزل پدریش فرستاده شده است . ومن و بهروز حیران از آنچه که گفته میشد !شب من ماندم . اولین برخورد من با سعید عسگری دانشجوی گرگانی دانشکده مخابرات که دبیر انجمن دانشکده علمی کاربردی وزارت مخابرات بود اتفاق افتاد ؛ هم او که در بابل گرفتار شد و به انتها رسید . ( پدر عشق بسوزد که از یک مبارز چه موجودی میسازد !!! ) ما هم اتاقی شدیم و از آن پس دوستانی که هر روز بیشتر به هم نزذیک شدیم تا اینکه همسرش او را نه تنها !از من ؛ بلکه از بشریت گرفت

چو بسوخت جان عاشق ، زحبیب سر بر آرد

2005-07-18T22:25:00.000-07:00

سلام
نامه ای برای کوفی عنان که گفته در مورد اکبر گنجی اطلاعات خاصی ندارد پس در موردش موضع نمیگیرد نوشته اند و به آدرسش فرستاده اند . برای امضای آن این لینک را بروید و امضاء کنید

مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد

2005-07-16T21:01:00.000-07:00

زندگی خیلی سخت بود . سخت تر هم شده است . رنج جزء ذاتی حیات انسانی به نظر میرسد و ظاهراٌ هیچ گریزی هم از رنج نیست !کارلوس کاستاندا گفته است دانائی مرگ است و از او بهتر فردوسی ( اگر اشتباه نکرده باشم چون سیاق شعر با مفاهیم سعدی مشابهت دارد )گفته است که : هر که او بیدارتر رخ زرد تر و چه تلخ است مرگ دانایان !!! و در سوگ هر روزه خویش و خویشانانمان باید مویه کنیم !

راستی بر این غصه باید مویه کرد؟ باید مویه کرد؟ باید واگویه کنیم ؟ گریه کنیم ؟ فریاد کنیم ؟.... چه کنیم ؟

این مطلب گنجی و همینطور این نامه سروش و کدیور و علوی تبار و .. را ببینید و بخوانید و بگریید ولی نمیرید که برای مردن فرصتهایی هست و خواهد بود . اگر هنوز احساس و انصاف در شما زنده است این را هم بخوانید و برای محبوب 2 خرداد 76 اشکی بریزید و جام شوکران حسرت را سر بکشید که ایام خوش رفت و ما ماندیم و چه گستاخم ؟ که مانده ام و هیچ گام به پیش نرفته ام تا چون دوستان غریب غروب خوشرنگی بر تیره روزی مردمان باشم و نه گامی پیش رفته ام که مفتخر به تصاحب آخوری در خور شوم و هنوز مانده ام تا کی بروم .

پیشنهادی دارم که از دیدگاه خودم جالب و مهم است و البته ادای دینی است به آنچه که عهد قدیم بود .

نوشتن نامه هایی که تک تک ما مینویسیم و بعد به هم لینک میدهیم. شاید تاثیر سیاسی نداشته باشد که چه بهتر از عفن سیاست به دور باشد اما جام هایی مملو از عاطفه که میتواند باشد و چه بسا همین جامهای عاطفه تن رنجوری را قوت قلب باشد و روان کودکانی را مایه سرخوشی

عاشق شده ای دل ، سودات مبارک باد

از جا و مکان رستی ، آن جات مبارک باد

از هر دو جهان بگذر تنها زن و تنها خور

تا ملک و ملک گویند تنهات مبارک باد

ای پیشرو مردی امروز تو بر خوردی

ای زاهد فردایی فردات مبارک باد

کفرت همگی دین شد تلخت همه شیرین شد

حلوا شده ای کلی حلوات مبارک باد

مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد

2005-07-16T20:44:00.000-07:00

گفت حافظ من و تو محرم این راز نه ایم

2005-07-05T01:05:00.001-07:00

شرمگاه
برگرفته از وبلاگ بی ادب " افغانستان"
درلغتنامه مرحوم نقـلعلی خان ده فصل ۳۹ صفحه ۴۲۰ زير حرف شين آمده: شرمگاه عضوي را گويند كه نه تنها نشان دادن آن به ديگران بلكه ياد آوري آن با خويشتن نيز خجالت آور باشد. اين عضو در بني آدم موقعيت هاي مختلف دارد. مثلاً شرمگاه روشنفكر خودفروخته بالاي گردن بوده و در ميان دو گوش واقع شده است. فرومايگان از فرط بيچاره گي اين عضو ننگين خويش را با ناز و نزاكت شاعرانه «مغز» خوانند، و البته ديدگاه ها و موضعگيري هاي چاكر منشانه آنها ريشه در همين شرمگاه دارند. به همين منوال، شرمگاه شاعر خودفروخته در ميان دهان باشد و آن را به اصطلاح ادبي «زبان» گويند.شرمگاه نويسنده جيره خوار در ميان انگشتان باشد و آن را با ناز و افتخار «قلم» خوانند. شرمگاه جنگ افروزان جهان موازي به بدن از شانه ها آويزان است كه به پنج انگشت آشنا با ماشه تفنگ ختم مي شوند و آن را بيهوده «دست» گويند. شرمگاه نطاقان رسانه هاي دروغگو در پشت چهره به ظاهر آراسته آنان باشد و آن را با استعاره «صورت» نامند.شرمگاه بعضي از وطنفروشان از فرق سر تا انگشت پا باشد و آن را از سر مصلحت ديپلماتيك «بدن» خوانند.شرمگاه بيگانه پرستان دست نشانده در نام و تخلص شرم آور شان باشد، كه اين ديگر از شاه شجاع هاي ديروز تا شاه شجاع هاي امروز اظهر من الشمس بوده حاجت به هيچ مثال نيست.نتيجه اينكه شرمگاه زنان و مردان هرگز به دو سه عضو ايشان خلاصه نمي شوند.

دریا همه عمر خوابش طوفانیست

2005-07-05T00:27:00.000-07:00

سلام
جند روزی غایب بودم اما نه از سر تنبلی که به خاطر شرکت در یک دوره آموزشی با عنوان کارگاه ادووکیسی برای زنان که توسط مرکز کارورزی سازمانهای جامعه مدنی برگزار میشد ، بود . مدیر کارگاه خانم دکتر عباسقلی زاده بود . مدرس دوره دکتر جوزفا جی جی فرانسیس بود . از محاسن این یک هفته که تهران بودم یکی دیدن بهروز و عیالات متحده اش بود و دیگر آشنایی بیشتر با خانم داودی و صدر و پیدا کردن دوستانی در استانهای دیگر بود . در گزگ چند تا عکس گذاشته ام بد نیست ببینید